Afgelopen week zijn The Wailers (met alleen nog de zoon van origineel bassist Aston Barrett als min of meer “origineel” lid) in Nederland te zien en vandaag staat een van de vele zoons van Bob Marley, Julian Marley op het Reggae Roots festival in Rotterdam.
Bob Marley zelf is natuurlijk al jaren geleden overleden, in 1981 om precies te zijn. Zijn voormalige Wailers collega Peter Tosh is in 1987 doodgeschoten en Bunny Wailer/Livingston, de minst succesvolle van de drie oorspronkelijke zangers, overlijdt in 2021.
Toch blijken de achternaam Marley of bandnaam The Wailers nog steeds veel deuren open te doen. En eerlijk is eerlijk, de muziek is vaak ook goed te doen, zeker op een festivalwei met een zonnetje erbij.
Maar als je het echte origineel wilt horen, check dan deze Spotify lijstjes van Bob Marley en Peter Tosh.
Mijn eerste kennismaking met Bob Marley is de live versie van No Woman No Cry, die vaak op de radio en TV te horen en zien is in de periode direct na het overlijden van Bob Marley. Het is niet direct mijn favoriete Marley nummer, ik begin pas weer op te letten als One Love en Waiting In Vain hits worden. Allebei afkomstig van de onvermijdelijke verzamelaar Legend. In de platenkast van Ome Jaap ontdek ik de albums Natty Dread en Live! Die dus geleend om een teepje van te maken. Geleidelijk begint het kwartje te vallen.
Wat later toch die verzamelaar Legend ook maar op een teepje gezet. Een van mijn allereerste cd’s ooit is Soul Rebel, een verzamelaar met een heel stel nummers uit de vroege jaren van The Wailers. Dus nog voordat Bob bij Island Records onder contract staat en met Peter Tosh en Bunny Wailer allebei nog in de band. Maar veruit mijn favoriete album is de live dubbel LP Babylon By Bus. In het Bob Marley lijstje staat dat album in zijn geheel, uiteraard aangevuld met nog veel meer fraais.
Als je het levensverhaal van Bob Marley wil weten, raad ik je aan de geweldige film Marley uit 2012 te kijken. In mijn bands alleen Stir It Up gespeeld en I Shot The Sherrif, maar die laatste dan meer in de Eric Clapton versie.
Bij Peter Tosh valt voor mij het kwartje sneller. Zijn versie van het Temptations nummer (You Gotta Walk) Don't Look Back is het eerste reggaenummer dat ik leuk vind. Tosh neemt het op als duet met Mick Jagger. Tosh staat op dat moment onder contract bij Rolling Stones records.
Peter Tosh heet eigenlijk Winston Hubert McIntosh. Hij groeit op in Kingston (Jamaica). Begin jaren zestig ontmoet hij Bob Marley en Bunny Livingston en in 1962 is hij de drijvende kracht achter de oprichting van The Wailing Wailers met Junior Braithwaite en achtergrondzangeressen Beverly Kelso en Cherry Smith. The Wailing Wailers zijn in Jamaica succesvol, eerst als ska-band, later als reggae-band. Ze tekenen een contract met Island en maken hun debuutalbum Catch a Fire in 1972, het jaar daarna gevolgd door Burnin’. Peter Tosh kan niet goed overweg met de blanke baas van Island Records, Chris Blackwell. Tosh noemt hem steevast Whiteworst.
In 1974 verlaat hij The Wailers en start een succesvolle solocarrière. Hij scoort een aantal Top 40 hits, de laatste in 1983, weer een cover, dit keer van Johnny B. Goode.
Ga ervan genieten