Home

Details

Geschreven door: Bert

Categorie: Uncategorised

Gepubliceerd: 03 juli 2026

Hits: 8

In het stuk over Louis Gauthier heb ik al even mijn oom Kor Koopmans genoemd. Vandaag zou Kor 80 jaar zijn geworden, maar helaas is hij kort na de afgelopen jaarwisseling overleden.

We hebben dan al een tijd lang geen contact meer met hem gehad. Na het overlijden van zijn vrouw Henny in 2021 heeft Kor zich teruggetrokken uit contact met de familie. Nooit echt duidelijk geworden waarom dat precies is gebeurd, dat zal het waarschijnlijk ook niet meer worden.

Ook als Henny is overleden, is het lang niet duidelijk hoe de uitvaart precies gaat verlopen. Uiteindelijk is zij in stilte gecremeerd zonder aanwezigen. Op zijn uitdrukkelijk verzoek is dit ook bij Kor zo gegaan.

Maar -anders dan bij Kor- is er voor Henny wel een informele herdenkingsbijeenkomst waar herinneringen kunnen worden opgehaald. Ik ben daar nog naar toe geweest, samen met mijn vader. Kor is heel verbijsterd dat we de moeite hebben gedaan om hierheen te komen. Wat voor ons eigenlijk niet meer dan logisch is.

Want de relatie met Kor en Henny is heel lang wel goed geweest. En ook al hebben ze een aantal jaar in Italië gewoond, er is altijd wel contact geweest. Sterker nog, mijn moeder heeft haar jeugdvriendin Jannie Ronda teruggevonden doordat Kor en Henny in Italië de zoon van Jannie tegen het lijf lopen.

Kor en Henny zijn wel altijd wat meer de oom en tante op afstand. Natuurlijk ook omdat ze een aantal jaar echt op afstand wonen. Je gaat er minder makkelijk zo even naar toe. Maar zelfs als ze gewoon in Nederland wonen, zien we ze vooral bij verjaardagen en andere familiegelegenheden, waar meestal zoveel mensen zijn dat je ze daardoor ook niet altijd direct spreekt.
 
Toch heb ik wel wat specifieke herinneringen.
 
Een keer Oud en Nieuw als ze nog in Den Haag wonen, ik ben dan 4 of 5, schat ik. Dat is best indrukwekkend, vergeleken met het meestal bescheiden vuurwerk in Wassenaar.

De Ennia Challenge Cup, een kunstschaats wedstrijd in De Uithof in Den Haag. Ennia is de verzekeringsmaatschappij waar Henny dan werkt (later gefuseerd en verder gegaan als Aegon). Henny is druk met de organisatie en Kor zorgt voor de muziek tussendoor.

Bij verjaardagen bij Kor en Henny thuis gaan Linda en ik vaak naar boven om daar Suskes en Wiskes te lezen of (veel leuker) Bruce Lee films te kijken, die Kor en Henny allemaal op videocassette hebben liggen.
 
En veel van mijn eerste muzikale herinneringen komen dan wel via Ome Jaap, maar Ome Kor draagt daar zeker ook zijn steentje bij.

In dit Spotify lijstje veel muziek die ik tegenkom op mijn allereerste cassettebandjes die ik start te verzamelen als ik een jaar of 7 ben. En een flink aantal van die bandjes is samengesteld door Kor. De bandjes heb ik al jaren niet meer, daardoor weet ik niet meer precies wie welk bandje heeft gemaakt. 

Dat geldt niet voor dit Spotify lijstje, want hierin staan alle nummers die ik me kan herinneren van twee cassettebandjes die ik van Kor en Henny heb gekregen voor mijn 9e verjaardag. En dat lijstje heb ik dan nog aangevuld met nummers van een van de weinige platen die ik ooit van Kor heb geleend: This is Soul 10, een album gevuld naast James Brown zelf allemaal artiesten die in de band van James spelen of zingen en op zijn eigen People platenlabel muziek uitbrengen. Mijn eerste kennismaking met helden als Maceo Parker en Fred Wesley. Alleen Tutti Frutti in de versie van Lee Austin (The Burner) ontbreekt, die staat helaas niet op Spotify, gelukkig wel hier op YouTube.

Kor en Henny hebben in Italië hun eigen bedrijfje en dat heet Arcobaleno. Italiaans voor regenboog. Het lijstje sluit daarom af met een versie van Over The Rainbow die goed bij Kor en Henny past: de Italiaanse versie met de titel Arcobaleno, gezongen door Caterina Valente.

Kor is net als ondergetekende vooral muzikaal op ritme instrumenten. Hij heeft een set conga’s, bongo’s en andere percussie en leert al die instrumenten te bespelen. Gewoon voor de lol, niet met de bedoeling om ermee op te treden. Een enkel keertje tussen de schuifdeuren, meer niet.

Zoals gezegd, het contact met Kor wordt minimaal na het overlijden van mijn tante Henny in 2021. Op haar herdenkingsbijeenkomst hoor ik Days van The Kinks in de zinderende versie die Kinks zanger Ray Davies op Glastonbury 2010 speelt. Lees het hele verhaaltje maar hieronder, de link gaat naar een Spotify lijstje van The Kinks:
  
Ik begin dit lijstje maar eens met een B kantje van een single van The Kinks. Die in Nederland dan toevallig wel een grote hit is geworden. Eigenlijk is de live versie van Celluloid Heroes de A kant van deze single en Lola de B kant. Die live versie van Lola is mijn eerste kennismaking met The Kinks. Het duurt daarna een paar jaar voor ik verder ga graven in de discografie van deze steevast onderschatte band.

You Really Got Me is de volgende plaat en die leer ik kort achter elkaar in de versie van The Kinks en van Van Halen kennen. Beide nummers heb ik nog wel eens gezongen in een bandje (of iets wat ervoor doorging). 

Lola vormt de basis voor een protestsong Roma geschreven tijdens de reis naar Rome met een stel mede 5VWO leerlingen en onder leiding van de Grote Curf (onze catechese leraar Rob Curvers). Ons protest gaat erover dat we dan op dagelijkse basis minstens 5 kerken, musea of kathedralen bezoeken in die week dat we in Rome zijn en dat we daar ook weleens wat anders willen zien. 

You Really Got Me zing ik in diezelfde tijd met het bandje dat is ontstaan tijdens de lessen onder leiding van Anton Lancel, onze muziekleraar op de middelbare school. Het is nog voordat ik me realiseer dat ik prima kan timen met zang, maar dat daarbij de melodie soms wat verloren raakt…

Ik schaf begin jaren 90 een CD aan met singles van The Kinks uit hun glorietijd 1964 – 1970. Lola, de originele studioversie uit 1970, is in Nederland lange tijd zo’n beetje de laatste hit. Totdat zo’n 10 jaar later de live versie het nummer opnieuw in de hitlijsten brengt, wat The Kinks weer even terug in de belangstelling helpt.

De Kinks albums uit de eerste helft van de jaren 70 laten namelijk een heel ander, veel meer orkestraal geluid horen. Gek genoeg is Schoolboys in Disgrace, een album uit 1975 het enige Kinks album dat ooit in de Nederlandse albumlijsten is terecht gekomen. En het liedje Schooldays van die plaat is jaren later gebruikt voor de tv serie De Luizenmoeder.

Pas vanaf 1977 komen The Kinks weer terug, onder andere omdat artiesten als Van Halen, The Jam en The Pretenders allemaal een of meer nummers van The Kinks coveren en omdat de band zelf weer terugkeert naar het steviger rockgeluid. De hernieuwde glorietijd duurt tot halverwege jaren 80. Dan gaan de broers Ray en Dave met ruzie uit elkaar (ook zoiets waar ze een van de eerste mee zijn, voorbeeldfunctie voor Oasis?). Het laatste Kinks album is Phobia uit 1993. Ray heeft aangegeven wel weer met Dave te willen werken, maar het is niet van de grond gekomen.

Dit lijstje leunt zwaar op de verzamelaar The Anthology 1964 – 1971, 30 liedjes van de 140 die op dat album staan. Er zitten ook demo’s of BBC versies tussen van door Ray Davies geschreven nummers die The Kinks zelf niet hebben uitgebracht, maar waarmee andere artiesten wel hits scoren, zoals This Strange Effect (een hit voor Dave Berry) en I Go To Sleep (jaren later een hit voor The Pretenders, zangeres Chrissie Hynde heeft dan een relatie met Ray Davies). Ook een paar solo nummers van Ray’s broer Dave Davies staan in deze lijst.

Laatste liedje waar ik nog wat over wil schrijven is Days. Oorspronkelijk een single uit 1968, ook te vinden in een vroege versie op The Kinks Are The Village Green Preservation Society (een van de eerste conceptalbums ooit). Ik hoor het nummer voor het eerst in lange tijd tijdens de herdenkingsbijeenkomst voor mijn overleden tante Henny. Zij blijkt een groot Kinks fan te zijn (wist ik niet) en in elk geval moet Days op deze gelegenheid gedraaid. Maar dan wel in de emotioneel zinderende versie van Ray Davies op Glastonbury 2010. Ray heeft net het jaar ervoor The Kinks Choral Collection uitgebracht, een samenwerking met het Crouch End Festival Chorus. Die versie op Glastonbury begint als Ray de dan net overleden Kinks bassist Peter Quaife herdenkt. Ray zingt zichtbaar geëmotioneerd solo het eerste couplet, waarna het koor en het publiek al snel invalt. Groot kippenvelmoment. Ik heb de studioversie ervan als een van de twee bonustracks in dit lijstje gezet (de andere bonustrack is de originele studio versie van Lola). De Glastonbury live versie van Days staat niet op Spotify, maar is wel hier op YouTube te vinden. Vrijblijvend advies: draai het volume even lekker open.

Lieve Kor en Henny, dank voor de mooie muziek en herinneringen. Rust zacht.

En ga ervan genieten

Details

Geschreven door: Bert

Categorie: Uncategorised

Gepubliceerd: 01 juli 2026

Hits: 14

Afgelopen week zijn we een aantal dagen in Disneyland Parijs geweest. Bloedheet, maar we slaan ons er dapper doorheen.

Het zijn de jaarlijks terugkerende Stitch Days. Voor de niet kenners even een link naar de wikipagina over alle Lilo en Stitch films en series. Wij zijn fan, hebben een enorme berg aan allerlei Stitch knuffels, kleding (voor Evy...), Lego, Monopoly en de wat mij betreft grootste hit, de Stitch versie van Uno. Kun je tenminste ongegeneerd Ohaaaanaaaaaa roepen als die kaart weer eens uit de stapel tevoorschijn komt.

De Stitch Days vinden jaarlijks plaats rond 26 juni (gebaseerd op het experimentnummer 626 van Stitch). Het park wordt vijf dagen omgetoverd tot een tropisch feest met speciale parades, balkonoptredens en unieke lekkernijen. Nou tropisch is het zeker, de temperaturen lopen op tot 40 graden. Relatief rustig qua aantallen bezoekers, maar door de hitte zijn veel attracties een deel van de dag dicht en sta je dus alsnog lang in de wachtrij. De afsluitende shows gaan door met aangepast programma (geen vuurwerk) en de parades vinden alleen 's ochtends plaats.

Op zaterdag is het de koelste dag van ons verblijf. En we zijn uiteraard vroeg in het park (Magic Time heet dat) om toch zoveel mogelijk te kunnen doen, voordat de hitte je dwingt om een siësta in het hotel te nemen (wat die dag ook al niet meer kan, we zijn immers uitgecheckt).

Direct bij binnenkomst verschijnt Stitch op het balkon van het Main Street Station en ik krijg gelijk 3 meter kippenvel, want ik herken direct de trommeltjes die Rock-A-Hula van Elvis Presley inluiden. Stitch gaat uit zijn dak, maar papa ook. Rock-A-Hula Baby is een nummer dat ik samen met mijn vriendje Theo talloze keren draai. Theo's moeder heeft de dubbel LP Elvis Forever en daar staan heel veel echt bekende Elvis hits op. Maar voor ons is het Rock-A-Hula Baby of -even als kleine variatie- Got A Lot O' Livin' To Do. Relatief onbekende Elvis nummers, maar dat deert ons totaal niet. We zetten het op, spelen twee minuten luchtgitaar en maken allerlei rare sprongen en capriolen, zetten het plaatje weer opnieuw op en dat herhaalt zich gauw een keer of 10, misschien wel vaker. Dus ja, papa's Disney moment is echt dansen met Stitch op Rock-A-Hula Baby.

Terwijl mijn start met Elvis even daarvoor eigenlijk helemaal niet zo best is. Ik ben 6 als The King overlijdt en in de teepjescollectie van mijn ouders vind ik de verzamelaar Easy Come, Easy Go. Ik ga eens even luisteren wat ik heb gemist. Nou staat dit teepje vooral vol met wat rustiger (film) nummers van Elvis met 3 rockers als uitzondering op die regel: Easy Come Easy Go, Long Legged Girl (With The Short Dress On) en A Little Less Conversation, dat jaren later pas in de Junkie XL remix een hit wordt.

Niet getreurd, ik koop later een Elvis verzamelaar The King Of Rock N Roll en daar vind ik al meer wat ik zoek: All Shook Up, Don't Be Cruel, King Creole en meer van dat soort lekkere rock n rollnummers.

Op TV komen in die tijd met regelmaat de Elvis films voorbij, die vind ik meestal niet zo geweldig. Maar op TV worden concertfilms als Elvis - That's The Way It Is en Elvis On Tour gelukkig ook uitgezonden en die zijn natuurlijk wel weer heel erg cool. 

Uiteindelijk komt het dus toch goed tussen Elvis en mij. Blue Suede Shoes (origineel Carl Perkins) en de Elvis versie van de Jimmy Reed klassieker Big Boss Man heb ik ooit zelf gespeeld.

En ja, die Elvis liefde krijgt wel weer een boost dankzij Lilo & Stitch. In alle films en series zit muziek van Elvis, vaak van de Elvis films die op Hawaii spelen. Lilo is een groot fan van The King. En ze leert Stitch hoe hij een "goede burger" kan zijn door Elvis Presley als rolmodel te gebruiken. Waarna Stitch een Elvis pak aantrekt, zijn gitaar pakt en helemaal klaar is om het podium in vuur en vlam te zetten. Zie hier. Precies zoals Theo en ik dat dik 40 jaar geleden ook al waren. Nou ja, in elk geval in onze eigen fantasiewereld.

Het wordt die zaterdag dus hoog tijd om eens op de foto te gaan met Stitch. Ik blijk niet de enige te zijn met dat idee. Ik sta maar liefst 4 uur te wachten, lekker in een vol zonnetje voordat het magische moment eindelijk daar is. We mogen naar binnen in een piepklein zaaltje waar de airco dapper zijn best doet om het cool te houden. Helemaal gelukkig voor ons: Stitch has not just left the building. Ook veel te warm daarvoor joh... Stitch geeft Evy een dikke knuffel, eet bijna haar Mickey Mouse oren op, steekt Evy's pen in zijn neus voordat hij er zijn krabbel mee zet in het handtekeningenboekje van Evy. Ongeveer 4 minuten later staan we weer buiten. Gelukkig hebben we de foto's nog...

Goed nu maar A Little Less Conversation, A Little More Action. 100 hits, ofwel een ruim 4 uur durende Spotify lijst van Elvis, gewoon net zo lang als ik heb gewacht op Stitch. En uiteraard beginnen we met Rock-A-Hula Baby.

Ga ervan genieten

Details

Geschreven door: Bert

Categorie: Uncategorised

Gepubliceerd: 27 juni 2026

Hits: 15

Eind september 2023 zijn San en ik naar een try-out van Harrie Jekkers geweest. Een dan nog nieuwe show met de titel In mijn liedjes kan ik wonen. Zoals die titel al verklapt speelt Harrie daarin zijn favoriete liedjes, die van hemzelf, van Klein Orkest, maar ook van andere helden van Harrie, zoals Neil Young, Bob Dylan en John Prine. En Harrie vertelt daar mooie verhalen met de nodige lach en traan omheen. Tijdens de show vertelt Harrie ongeveer dit verhaal. Een mooie voorstelling, ondanks dat het een try-out is en Harrie ons daar met enige regelmaat op wijst, als er iets misgaat of dat we hadden moeten lachen om een grap die niet helemaal uit de verf komt. Die inmiddels helemaal fijngeslepen show vormt nu ook het slotakkoord van Harrie's theatercarrière. Zeker tijd dus voor een Harrie Jekkers & Klein Orkest lijstje. Ook al, omdat Harrie over een paar dagen 75 wordt.

Ik leer Harrie Jekkers voor het eerst kennen als Harry Klorkestein met zijn veruit bekendste hit Oh Oh Den Haag. Maar ook de latere hits met Klein Orkest en zijn solo programma's als Het gelijk van de koffietent en Met een goudvis naar zee gaan er in huize Van Delft altijd wel lekkâh in.

Harrie heb ik een paar keer live gezien. De eerste keer is de voorstelling Het Geheim van de Lachende Piccolo. Nog met mijn ouders en mijn zus naar toe geweest in het Haagse theater Diligentia. Daarna volgen nog vele keren, Harrie in zijn eentje als cabaretier, maar ook een keer samen met Jeroen van Merwijk in de geweldige show Als we zo vrij mogen zijn en als zanger en gitarist tijdens de eenmalige reünie van Klein Orkest.

Oh Oh Den Haag heb ik eind 2023 nog kèhagt gekaraoket met mijn collega's op een feestje ter ere van mijn 25 jarig jubileum bij HTM (iets waar Harrie ongetwijfeld een mening over heeft, zie dit clipje, vooral het stuk vanaf 3.48). En in 2025 doen we Oh Oh Den Haag nogmaals, wederom met mijn collega's. Dit keer zingen we het geheel zelf en maken er zelfs onze heuse eigen videoclip ter ere van een teamuitje. Drie keer raden wie dat uitje heeft geregeld...

Goed, genoeg gelul, tijd voor een liedje. 

Ga ervan genieten