In het stuk over Louis Gauthier heb ik al even mijn oom Kor Koopmans genoemd. Vandaag zou Kor 80 jaar zijn geworden, maar helaas is hij kort na de afgelopen jaarwisseling overleden.
We hebben dan al een tijd lang geen contact meer met hem gehad. Na het overlijden van zijn vrouw Henny in 2021 heeft Kor zich teruggetrokken uit contact met de familie. Nooit echt duidelijk geworden waarom dat precies is gebeurd, dat zal het waarschijnlijk ook niet meer worden.
Ook als Henny is overleden, is het lang niet duidelijk hoe de uitvaart precies gaat verlopen. Uiteindelijk is zij in stilte gecremeerd zonder aanwezigen. Op zijn uitdrukkelijk verzoek is dit ook bij Kor zo gegaan.
Maar -anders dan bij Kor- is er voor Henny wel een informele herdenkingsbijeenkomst waar herinneringen kunnen worden opgehaald. Ik ben daar nog naar toe geweest, samen met mijn vader. Kor is heel verbijsterd dat we de moeite hebben gedaan om hierheen te komen. Wat voor ons eigenlijk niet meer dan logisch is.
Want de relatie met Kor en Henny is heel lang wel goed geweest. En ook al hebben ze een aantal jaar in Italië gewoond, er is altijd wel contact geweest. Sterker nog, mijn moeder heeft haar jeugdvriendin Jannie Ronda teruggevonden doordat Kor en Henny in Italië de zoon van Jannie tegen het lijf lopen.
Kor en Henny zijn wel altijd wat meer de oom en tante op afstand. Natuurlijk ook omdat ze een aantal jaar echt op afstand wonen. Je gaat er minder makkelijk zo even naar toe. Maar zelfs als ze gewoon in Nederland wonen, zien we ze vooral bij verjaardagen en andere familiegelegenheden, waar meestal zoveel mensen zijn dat je ze daardoor ook niet altijd direct spreekt.
Toch heb ik wel wat specifieke herinneringen.
Een keer Oud en Nieuw als ze nog in Den Haag wonen, ik ben dan 4 of 5, schat ik. Dat is best indrukwekkend, vergeleken met het meestal bescheiden vuurwerk in Wassenaar.
De Ennia Challenge Cup, een kunstschaats wedstrijd in De Uithof in Den Haag. Ennia is de verzekeringsmaatschappij waar Henny dan werkt (later gefuseerd en verder gegaan als Aegon). Henny is druk met de organisatie en Kor zorgt voor de muziek tussendoor.
Bij verjaardagen bij Kor en Henny thuis gaan Linda en ik vaak naar boven om daar Suskes en Wiskes te lezen of (veel leuker) Bruce Lee films te kijken, die Kor en Henny allemaal op videocassette hebben liggen.
En veel van mijn eerste muzikale herinneringen komen dan wel via Ome Jaap, maar Ome Kor draagt daar zeker ook zijn steentje bij.
In dit Spotify lijstje veel muziek die ik tegenkom op mijn allereerste cassettebandjes die ik start te verzamelen als ik een jaar of 7 ben. En een flink aantal van die bandjes is samengesteld door Kor. De bandjes heb ik al jaren niet meer, daardoor weet ik niet meer precies wie welk bandje heeft gemaakt.
Dat geldt niet voor dit Spotify lijstje, want hierin staan alle nummers die ik me kan herinneren van twee cassettebandjes die ik van Kor en Henny heb gekregen voor mijn 9e verjaardag. En dat lijstje heb ik dan nog aangevuld met nummers van een van de weinige platen die ik ooit van Kor heb geleend: This is Soul 10, een album gevuld naast James Brown zelf allemaal artiesten die in de band van James spelen of zingen en op zijn eigen People platenlabel muziek uitbrengen. Mijn eerste kennismaking met helden als Maceo Parker en Fred Wesley. Alleen Tutti Frutti in de versie van Lee Austin (The Burner) ontbreekt, die staat helaas niet op Spotify, gelukkig wel hier op YouTube.
Kor en Henny hebben in Italië hun eigen bedrijfje en dat heet Arcobaleno. Italiaans voor regenboog. Het lijstje sluit daarom af met een versie van Over The Rainbow die goed bij Kor en Henny past: de Italiaanse versie met de titel Arcobaleno, gezongen door Caterina Valente.
Kor is net als ondergetekende vooral muzikaal op ritme instrumenten. Hij heeft een set conga’s, bongo’s en andere percussie en leert al die instrumenten te bespelen. Gewoon voor de lol, niet met de bedoeling om ermee op te treden. Een enkel keertje tussen de schuifdeuren, meer niet.
Zoals gezegd, het contact met Kor wordt minimaal na het overlijden van mijn tante Henny in 2021. Op haar herdenkingsbijeenkomst hoor ik Days van The Kinks in de zinderende versie die Kinks zanger Ray Davies op Glastonbury 2010 speelt. Lees het hele verhaaltje maar hieronder, de link gaat naar een Spotify lijstje van The Kinks:
Ik begin dit lijstje maar eens met een B kantje van een single van The Kinks. Die in Nederland dan toevallig wel een grote hit is geworden. Eigenlijk is de live versie van Celluloid Heroes de A kant van deze single en Lola de B kant. Die live versie van Lola is mijn eerste kennismaking met The Kinks. Het duurt daarna een paar jaar voor ik verder ga graven in de discografie van deze steevast onderschatte band.
You Really Got Me is de volgende plaat en die leer ik kort achter elkaar in de versie van The Kinks en van Van Halen kennen. Beide nummers heb ik nog wel eens gezongen in een bandje (of iets wat ervoor doorging).
Lola vormt de basis voor een protestsong Roma geschreven tijdens de reis naar Rome met een stel mede 5VWO leerlingen en onder leiding van de Grote Curf (onze catechese leraar Rob Curvers). Ons protest gaat erover dat we dan op dagelijkse basis minstens 5 kerken, musea of kathedralen bezoeken in die week dat we in Rome zijn en dat we daar ook weleens wat anders willen zien.
You Really Got Me zing ik in diezelfde tijd met het bandje dat is ontstaan tijdens de lessen onder leiding van Anton Lancel, onze muziekleraar op de middelbare school. Het is nog voordat ik me realiseer dat ik prima kan timen met zang, maar dat daarbij de melodie soms wat verloren raakt…
Ik schaf begin jaren 90 een CD aan met singles van The Kinks uit hun glorietijd 1964 – 1970. Lola, de originele studioversie uit 1970, is in Nederland lange tijd zo’n beetje de laatste hit. Totdat zo’n 10 jaar later de live versie het nummer opnieuw in de hitlijsten brengt, wat The Kinks weer even terug in de belangstelling helpt.
De Kinks albums uit de eerste helft van de jaren 70 laten namelijk een heel ander, veel meer orkestraal geluid horen. Gek genoeg is Schoolboys in Disgrace, een album uit 1975 het enige Kinks album dat ooit in de Nederlandse albumlijsten is terecht gekomen. En het liedje Schooldays van die plaat is jaren later gebruikt voor de tv serie De Luizenmoeder.
Pas vanaf 1977 komen The Kinks weer terug, onder andere omdat artiesten als Van Halen, The Jam en The Pretenders allemaal een of meer nummers van The Kinks coveren en omdat de band zelf weer terugkeert naar het steviger rockgeluid. De hernieuwde glorietijd duurt tot halverwege jaren 80. Dan gaan de broers Ray en Dave met ruzie uit elkaar (ook zoiets waar ze een van de eerste mee zijn, voorbeeldfunctie voor Oasis?). Het laatste Kinks album is Phobia uit 1993. Ray heeft aangegeven wel weer met Dave te willen werken, maar het is niet van de grond gekomen.
Dit lijstje leunt zwaar op de verzamelaar The Anthology 1964 – 1971, 30 liedjes van de 140 die op dat album staan. Er zitten ook demo’s of BBC versies tussen van door Ray Davies geschreven nummers die The Kinks zelf niet hebben uitgebracht, maar waarmee andere artiesten wel hits scoren, zoals This Strange Effect (een hit voor Dave Berry) en I Go To Sleep (jaren later een hit voor The Pretenders, zangeres Chrissie Hynde heeft dan een relatie met Ray Davies). Ook een paar solo nummers van Ray’s broer Dave Davies staan in deze lijst.
Laatste liedje waar ik nog wat over wil schrijven is Days. Oorspronkelijk een single uit 1968, ook te vinden in een vroege versie op The Kinks Are The Village Green Preservation Society (een van de eerste conceptalbums ooit). Ik hoor het nummer voor het eerst in lange tijd tijdens de herdenkingsbijeenkomst voor mijn overleden tante Henny. Zij blijkt een groot Kinks fan te zijn (wist ik niet) en in elk geval moet Days op deze gelegenheid gedraaid. Maar dan wel in de emotioneel zinderende versie van Ray Davies op Glastonbury 2010. Ray heeft net het jaar ervoor The Kinks Choral Collection uitgebracht, een samenwerking met het Crouch End Festival Chorus. Die versie op Glastonbury begint als Ray de dan net overleden Kinks bassist Peter Quaife herdenkt. Ray zingt zichtbaar geëmotioneerd solo het eerste couplet, waarna het koor en het publiek al snel invalt. Groot kippenvelmoment. Ik heb de studioversie ervan als een van de twee bonustracks in dit lijstje gezet (de andere bonustrack is de originele studio versie van Lola). De Glastonbury live versie van Days staat niet op Spotify, maar is wel hier op YouTube te vinden. Vrijblijvend advies: draai het volume even lekker open.
Lieve Kor en Henny, dank voor de mooie muziek en herinneringen. Rust zacht.
En ga ervan genieten