In het afgelopen Pinksterweekend ben ik naar het Ribs En Blues Festival in Raalte geweest. Soms in gezelschap van Sandra en Evy, maar ook vaak in mijn uppie. Veel muzikale helden van me waarvan de meeste ook weleens eerder live gezien. Maar dat is ook al wel weer een tijdje geleden. Als voor- en napret heb ik een Spotify lijstje gemaakt van alle artiesten die optreden op het festival.
Vier artiesten staan vandaag extra in de spotlight.
Ilse DeLange, veruit de jongste van de club en de enige vrouw. Ilse opent het festival op zaterdagavond. Sandra en Evy zijn mee, al is Evy er al vrij vlot klaar mee. Veel te warm, best veel mensen en ook best veel herrie, het volume staat goed opengeschroefd. Als ik me niet vergis, is dit optreden pas het eerste optreden van Ilse dit jaar. Ze wordt uiteraard binnengehaald zoals dat hoort bij een "local hero". En geeft een mooie show met veel hits net in een iets ander arrangement dan je ze vaak op de radio hoort. Leuk optreden. Laatste (en tot afgelopen zaterdag enige) keer dat ik Ilse live heb gezien, is op Parkpop 2001. Zie hier voor wat beelden van dat optreden. Ilse put uit haar dan meest recente platen, debuut World Of Hurt, het dan recent verschenen Livin' On Love en het "tussendoortje" de John Hiatt coverplaat Dear John. Dat laatste album is nog altijd het enige album van Ilse dat hier in de platenkast staat. Ik vind veel van de muziek van Ilse best leuk, maar een album kopen, nee, zo leuk blijkbaar toch niet. Dear John komt uit de collectie van (je raadt het nooit) Ome Jaap. Ik heb het volledige album als afsluiter van dit Spotify lijstje gezet. En de rest opgevuld met de andere - veel bekendere - muziek van Ilse DeLange en The Common Linnets.
Robert Cray speelt direct na Ilse en is een echte held van me. Ik leer - net als veel andere mensen - de beste man pas kennen als hij zijn eerste hit scoort, Right Next Door (Because Of Me), afkomstig van het album Strong Persuader. Een album dat ik al vrij snel in bezit heb, net als de succesvolle opvolger Don't Be Afraid Of The Dark. Intussen koop ik ook nog een heruitgave van zijn allereerste album Who's Been Talking (uitgebracht onder veel verschillende titels op allerlei budgetlabels) en de tussenliggende albums Bad Influence, False Accusations en Showdown, waarop Robert samenspeelt met twee andere blueshelden Albert Collins en Johnny Copeland. Allemaal albums met erg veel draaiuren. Als het commercieel succes overwaait, verlies ik Robert Cray een beetje uit het oog. Onterecht, want hij blijft gewoon met regelmaat prima platen uitbrengen, alleen leveren die geen hits meer op. De setlist bestaat uiteraard uit een stel gouwe ouwe, maar ook recent werk is echt heel erg goed. En Robert zelf lijkt amper ouder geworden. Ik heb hem in 1997 live gezien en dat was tot afgelopen zaterdag de enige keer. Volgende keer wat minder tijd ertussen laten ontstaan, Bertus... Ik heb met mijn bands Right Next Door, Phone Booth en Trouble And Pain gespeeld en een poging gedaan om het instrumentale Hip Tight Onions te spelen, Robert's eerbetoon aan Booker T. & The M.G.'s, dat is helaas in onze versie nooit erg goed van de grond gekomen... In het Spotify lijstje een overzicht van alle albums van de beste man onder eigen naam of onder de naam Robert Cray Band.
Over de zondag van het festival kom ik nog later in de lucht, ik skip even door naar de maandag. Op het grote podium opent Nicko Christiansen's Livin' Blues. Rond de tijd dat ik Robert Cray ontdek, komt een grote nieuwsgierigheid naar blues in alle soorten en maten boven borrelen bij ondergetekende. Livin' Blues is een van de eerste Nederlandse bluesbands waarvan ik dan muziek in huis haal. Eind jaren 80 verschijnen CD's met daarop steeds de twee meest bekende albums van diverse Nederlandse band. Bij Livin' Blues gaat het om de albums Wang Dang Doodle (met daarop de gelijknamige hit) en Bamboozle (met daarop de nog grotere hit L.B. Boogie). Toch is dat niet mijn eerste kennismaking met de band. Ik heb dan ook al jaren een teepje in de collectie waarop hun "disco" hit Boogie Woogie Woman staat. Gitarist Ted Oberg is de enige van de originele bezetting van Livin' Blues die op dat nummer te horen is, maar toch...
Zanger en saxofonist Nicko Christiansen ruziet veel met Oberg over het gebruik van de bandnaam. De band is nog altijd populair, zelfs in Polen. Ik heb ze live gezien op The Hague Jazz, zie hier een kort stukje van dat optreden en ze spelen rond dezelfde tijd ook een keer op een kleinschalig festival hier bij het buurthuis aan de Cesar Franckrode te Zoetermeer. Dat laatste optreden echt voor anderhalve man en een paardenkop. Waarop huidig Livin' Blues gitarist Loek van der Knaap. tegen het aanwezige publiek zegt: Het is hier toch een buurtfeest,? k heb één advies voor jullie voor na het optreden: ga heen en vermenigvuldig u. Waarna met veel bravoure Wang Dang Doodle wordt ingezet. Bij dit optreden staat de setlist ook nog boordevol nummers uit de tijd van Wang Dang Doodle en Bamboozle, maar Nicko heeft er ook een paar nieuwere nummer ingesmokkeld. Je vind het allemaal in dit Spotify lijstje.
Tot slot, de afsluiter op het kleine podium is Bintangs. De oudste band van Nederland, 65 jaar geleden opgericht door het enige nog originele bandlid Frank Kraayeveld, samen met zijn broer Artie (overleden in 2018). Ook deze band heeft eind jaren 80 zo'n CD met daarop twee albums uit, in hun geval Travellin' In The USA en het singles verzamel album Ridin' With The Bintangs.
De band is bezig met een afscheidstournee, maar je merkt geen seconde dat ze met pensioen gaan. Met veel inzet worden de hits (en de onbekendere nummers) uitgeserveerd. Het tempo is meestal hoog. In het publiek zitten een dame en een heer die zeker 10 jaar ouder zijn dan ondergetekende op hun meegebrachte vouwstoeltjes. Maar zodra Mona Lisa wordt ingezet, "veren" ze op en geven een hele mooie demonstratie rock & roll dansen. Dat geeft hoop... Hier het Spotify lijstje van Bintangs.
Goed genoeg gekletst weer, ga ervan genieten