Stevie Wonder gisteravond in de Ziggo Dome, ik heb er al eerder over geschreven.
Nu wil ik het even hebben over de moeite die ik heb gedaan om - uiteindelijk tevergeefs - aan kaartjes te komen. Want dat is best een verhaal apart.
Omdat het me niet gelukt is eerst via de presale of daarna via de gewone verkoop bij Ticketmaster kaarten voor Stevie te kopen, probeer ik het maar eens bij Ticketswap. Tenslotte ooit opgericht door iemand die gefrustreerd is omdat hij geen kaarten voor Lowlands kan kopen.
Ik weet ook niet precies wat er afgelopen weken in het water heeft gezeten waardoor heel Nederland ineens naar Stevie Wonder wil. Ik heb de beste man in 2008 gezien in een toen echt niet uitverkocht Ahoy. De kaartjes voor dat concert pas last minute gescoord, want eventjes gemist dat Stevie in het land is. Hij geeft dan wel twee shows, dat zou nu ook gemakkelijk hebben gekund, denk ik.
Bij Ticketswap zet ik een alert aan, zodat ik gelijk melding krijg als kaartjes voor Stevie beschikbaar komen. Wekenlang vis ik toch steeds achter het net. De vraag overstijgt het nogal schrale aanbod.
Afgelopen maandagavond zie ik op een gegeven moment ene Jan het ene na het andere kaartje voor Stevie verkopen. En niet eens de goedkope plekken, nee, alleen maar VIP packages en andere extreem dure kaarten. Zelfs zonder dat Jan er ook nog eens 20 procent marge op draait. Isn’t She Lovely, ja, dat wel, maar lieve mensen, heb je gezien wat dat kost? Honderden euro's per stuk en hij heeft zeker 10 kaarten in die dure categorie.
Ik klik eens op een van die kaarten die Jan te koop heeft. Je betaalt in de valuta van de verkoper, meldt Ticketswap netjes. Dat blijken Tsjechische kronen. Juist.
Dus ik maar eens chatten met Ticketswap met de vraag hoe dat mogelijk is. Bottomline: ze kunnen er niks aan doen. Tickets doorverkopen is legaal, ze massaal inkopen met bots mag niet, maar de pakkans is klein. En zowel Ticketswap als Ticketmaster hebben verder weinig middelen om dit te voorkomen of om deze handelaren aan te pakken tijdens het handelen.
In mijn vriendengroepje komt een poster voorbij van een concert van Smashing Pumpkins in het Paard in Den Haag, begin 1992. Toegangsprijs 12,50 gulden. Zeg maar, omgerekend in euro's de prijs van een biertje in de Ziggo Dome.
Dat concert ben ik niet heen geweest, maar ik heb Smashing Pumpkins dat jaar twee keer live gezien en een flink aantal jaar nog een keer, op Dour 2013. Best vaak voor een band die ik niet eens erg leuk vind.
En ik snap dat het jaren geleden is, dat die Pumpkins in 1992 nog totaal onbekend waren, maar allemensen, zulke prijsverschillen, dit slaat toch nergens op?
Dus wat heb ik woensdagavond maar gedaan? Pumpkins gesmashed tot een pompoensoepje, want ja, dat is wel mijn smaak. Een potje Mens-erger-je-niet gespeeld. En nog eens gemijmerd over wat een van mijn vrienden zei over mijn vruchteloze ticket jacht: "Joh, trek het je niet aan. Stevie ziet toch niet dat je er niet bij bent."