Afgelopen week zijn we een aantal dagen in Disneyland Parijs geweest. Bloedheet, maar we slaan ons er dapper doorheen.
Het zijn de jaarlijks terugkerende Stitch Days. Voor de niet kenners even een link naar de wikipagina over alle Lilo en Stitch films en series. Wij zijn fan, hebben een enorme berg aan allerlei Stitch knuffels, kleding (voor Evy...), Lego, Monopoly en de wat mij betreft grootste hit, de Stitch versie van Uno. Kun je tenminste ongegeneerd Ohaaaanaaaaaa roepen als die kaart weer eens uit de stapel tevoorschijn komt.
De Stitch Days vinden jaarlijks plaats rond 26 juni (gebaseerd op het experimentnummer 626 van Stitch). Het park wordt vijf dagen omgetoverd tot een tropisch feest met speciale parades, balkonoptredens en unieke lekkernijen. Nou tropisch is het zeker, de temperaturen lopen op tot 40 graden. Relatief rustig qua aantallen bezoekers, maar door de hitte zijn veel attracties een deel van de dag dicht en sta je dus alsnog lang in de wachtrij. De afsluitende shows gaan door met aangepast programma (geen vuurwerk) en de parades vinden alleen 's ochtends plaats.
Op zaterdag is het de koelste dag van ons verblijf. En we zijn uiteraard vroeg in het park (Magic Time heet dat) om toch zoveel mogelijk te kunnen doen, voordat de hitte je dwingt om een siësta in het hotel te nemen (wat die dag ook al niet meer kan, we zijn immers uitgecheckt).
Direct bij binnenkomst verschijnt Stitch op het balkon van het Main Street Station en ik krijg gelijk 3 meter kippenvel, want ik herken direct de trommeltjes die Rock-A-Hula van Elvis Presley inluiden. Stitch gaat uit zijn dak, maar papa ook. Rock-A-Hula Baby is een nummer dat ik samen met mijn vriendje Theo talloze keren draai. Theo's moeder heeft de dubbel LP Elvis Forever en daar staan heel veel echt bekende Elvis hits op. Maar voor ons is het Rock-A-Hula Baby of -even als kleine variatie- Got A Lot O' Livin' To Do. Relatief onbekende Elvis nummers, maar dat deert ons totaal niet. We zetten het op, spelen twee minuten luchtgitaar en maken allerlei rare sprongen en capriolen, zetten het plaatje weer opnieuw op en dat herhaalt zich gauw een keer of 10, misschien wel vaker. Dus ja, papa's Disney moment is echt dansen met Stitch op Rock-A-Hula Baby.
Terwijl mijn start met Elvis even daarvoor eigenlijk helemaal niet zo best is. Ik ben 6 als The King overlijdt en in de teepjescollectie van mijn ouders vind ik de verzamelaar Easy Come, Easy Go. Ik ga eens even luisteren wat ik heb gemist. Nou staat dit teepje vooral vol met wat rustiger (film) nummers van Elvis met 3 rockers als uitzondering op die regel: Easy Come Easy Go, Long Legged Girl (With The Short Dress On) en A Little Less Conversation, dat jaren later pas in de Junkie XL remix een hit wordt.
Niet getreurd, ik koop later een Elvis verzamelaar The King Of Rock N Roll en daar vind ik al meer wat ik zoek: All Shook Up, Don't Be Cruel, King Creole en meer van dat soort lekkere rock n rollnummers.
Op TV komen in die tijd met regelmaat de Elvis films voorbij, die vind ik meestal niet zo geweldig. Maar op TV worden concertfilms als Elvis - That's The Way It Is en Elvis On Tour gelukkig ook uitgezonden en die zijn natuurlijk wel weer heel erg cool.
Uiteindelijk komt het dus toch goed tussen Elvis en mij. Blue Suede Shoes (origineel Carl Perkins) en de Elvis versie van de Jimmy Reed klassieker Big Boss Man heb ik ooit zelf gespeeld.
En ja, die Elvis liefde krijgt wel weer een boost dankzij Lilo & Stitch. In alle films en series zit muziek van Elvis, vaak van de Elvis films die op Hawaii spelen. Lilo is een groot fan van The King. En ze leert Stitch hoe hij een "goede burger" kan zijn door Elvis Presley als rolmodel te gebruiken. Waarna Stitch een Elvis pak aantrekt, zijn gitaar pakt en helemaal klaar is om het podium in vuur en vlam te zetten. Zie hier. Precies zoals Theo en ik dat dik 40 jaar geleden ook al waren. Nou ja, in elk geval in onze eigen fantasiewereld.
Het wordt die zaterdag dus hoog tijd om eens op de foto te gaan met Stitch. Ik blijk niet de enige te zijn met dat idee. Ik sta maar liefst 4 uur te wachten, lekker in een vol zonnetje voordat het magische moment eindelijk daar is. We mogen naar binnen in een piepklein zaaltje waar de airco dapper zijn best doet om het cool te houden. Helemaal gelukkig voor ons: Stitch has not just left the building. Ook veel te warm daarvoor joh... Stitch geeft Evy een dikke knuffel, eet bijna haar Mickey Mouse oren op, steekt Evy's pen in zijn neus voordat hij er zijn krabbel mee zet in het handtekeningenboekje van Evy. Ongeveer 4 minuten later staan we weer buiten. Gelukkig hebben we de foto's nog...
Goed nu maar A Little Less Conversation, A Little More Action. 100 hits, ofwel een ruim 4 uur durende Spotify lijst van Elvis, gewoon net zo lang als ik heb gewacht op Stitch. En uiteraard beginnen we met Rock-A-Hula Baby.
Ga ervan genieten