Laatst komt er een filmpje in een Whatsapp groep van mijn werk voorbij. Ik werk bij HTM en we zijn aan het testen met de nieuwe trams. In die trams zit -net als in onze nieuwe bussen- een nieuw systeem dat de omroep en informatieschermen aanstuurt. Het testmuziekje in dat systeem is ietwat minder nieuw en heet Axel F. Dat muziekje zit dus ook prominent in het rondgestuurde filmpje.
Dus ik stel in die Whatsapp groep de vraag: OK, om 't echte onderscheid te maken: wie heeft de bijbehorende film nog in de bioscoop gezien?
Het wordt even stil. Op een gegeven moment reageert de projectleider (ongeveer van mijn leeftijd, schat ik) dat hij het toch maar even heeft opgezocht. En die komt hiermee.
Jongere collega's vragen zich vertwijfeld af of de Crazy Frog versie uit 2005 niet stiekem het origineel is.
Maar nee, het is echt van Harold Faltermeyer en stamt uit tja, de oertijd, 1984 om precies te zijn. Axel F staat voor Axel Foley, de naam van het karakter dat Eddie Murphy speelt in de film Beverly Hills Cop. Destijds een zeer succesvolle film met ook een zeer succesvolle soundtrack.
Ik heb de film nog in bioscoop Astra in Wassenaar gezien, net als paar jaar later het onvermijdelijke en minder leuke deel 2.
De soundtrack van deel 1 heeft best veel draaiuren gemaakt. Ik heb hem nog eens opnieuw beluisterd, niet alles heeft de tand des tijds goed doorstaan, maar wat ik nog steeds leuk vind, heb ik maar in dit Spotify lijstje gezet.
In 1985 heeft Axel F twee weken op 1 gestaan in de Nederlandse Top 40, best een prestatie voor een instrumentaal nummer. Twintig jaar later is de Crazy Frog versie 8 weken lang in de top 10 van de Top 40 te vinden, hoogste positie 7. In Vlaanderen staat die Crazy Frog versie maar liefst 12 weken achter elkaar op nummer 1 in de Ultratop 50. Best een hit met een lang leven dus.
Weer twintig jaar later, krijgt het voor mij nog weer een onverwacht nieuw vervolg. We zijn met vakantie op een Landal park. En daar vindt een Drumtastic workshop plaats. Dochterlief Evy (dan 6) doet dapper mee op het nummer dat wordt ingestudeerd. En ja hoor, weer Axel F in de Crazy Frog versie. Uiteraard doet Evy het prima, tot grote trots van haar hobbymatig drummende vader.
Ik vind dit mooie interview met Harold Faltermeyer waar een groot deel van zijn werk aan bod komt en Harold er soms hilarische anekdotes over vertelt.
Want al scoort Harold Faltermeyer maar één solo hit, hij heeft verder best een aardige staat van dienst. Hij begint in de studio's van Deutsche Grammophon, een vooraanstaand label in de klassieke muziekhoek. Hij speelt zelf piano, is conservatorium opgeleid en daarnaast gezegend met een absoluut gehoor, dus prima om - ehm - koffie te zetten voor de artiesten die in de studio zijn. Later mag hij daar wel meer muziek gerelateerde klusjes opknappen.
In dezelfde studio worden ook veel schlagers geproduceerd, de eerste waaraan Faltermeyer meewerkt is Ich war noch niemals in New York van Udo Jürgens. Een andere muzikant die aan het begin van zijn carrière ook druk is met schlagers, neemt de jonge Harold onder zijn vleugels. Die muzikant heet Giorgio Moroder.
Hun eerste gezamenlijke project is de soundtrack voor de film Midnight Express. Het instrumentale Chase uit die soundtrack wordt een dikke discohit. Harold pakt meestal de rol van arrangeur, speelt keyboards en doet het afgrijselijk moeilijke programmeren van de analoge synthesizers waarmee de mannen hun grote hits scoren.
Na een aantal jaren succes in de schaduw van de veel meer extraverte Moroder, maakt Harold Faltermeyer zijn eerste soundtrack voor de film Thief Of Hearts. Daarop staat onder andere de AFNDC klassieker Love In The Shadows van E.G. Daily. Faltermeyer werkt ook mee op het eerste album van E.G. Daily. Say It, Say It is de grootste hit van het album, staat voor de volledigheid in t lijstje, al doet Harold hierop dan weer niet mee.
Het door Daily en Faltermeyer geschreven Love In The Shadows staat ook op het debuutalbum van de zangeres en haalt in 1986 een relatief schamele plek 37 in de Nederlandse Single Top 100. De originele lange versie is wel te vinden op YouTube, maar helaas niet op Spotify, maar in het lijstje heb ik ook nog een van de vele latere remixen gezet. Want in 2001, dik 15 jaar naderhand komt er een hele EP uit met 8 remixen van die hit en ach, wat een hit is het en blijft het, ook nu nog, alweer 25 jaar later.... Er moet maar eens iemand een dwaas TikTok dansje op dat nummer doen, dan gaat de rest van de wereld wellicht ook overstag....
In het lijstje nog veel meer hits van artiesten als The Pet Shop Boys, Billy Idol, Laura Branigan, Blondie en Janis Ian waaraan Harold ook meewerkt.
Hij schrijft samen met drummer Keith "Foot" Forsey nummers als Hot Stuff voor Donna Summer, The Heat Is On voor Glen Frey en samen met Bob Seger de Amerikaanse hit Shakedown.
En nog een heel stel andere soundtrack hits, zoals die van persoonlijke favorieten als Fletch en Fletch Lives tot een mindere favoriet als Top Gun.
Fletch en Fletch Lives draaien om Irwin M Fletcher, kortweg Fletch, een journalist die eigenlijk droomt van een carrière bij basketball club L.A. Lakers. Chevy Chase vertolkt de rol van Fletch.
Hilarisch is wel dat het groots klinkende Top Gun Anthem oorspronkelijk helemaal niet voor die film is bedoeld. Harold schrijft dat oorspronkelijk voor een scène in Fletch waarin Chevy Chase in zijn rol van Irwin M Fletcher weer eens droomt over een wedstrijd van de L.A. Lakers waarbij hij ze in de laatste seconden van de wedstrijd aan een overwinning helpt. Voor die droomscène componeert Harold uiteindelijk toch maar een ander muziekje.
Goed, genoeg gekletst, ga ervan genieten