Vandaag, maar dan precies 60 jaar geleden, dus op 22 juli 1966, verschijnt het album Blues Breakers van John Mayall en Eric Clapton. In de grote discografie van beide heren een kleine, maar wel erg belangrijke stap. Eric Clapton groeit (volgens sommige graffitimakers in Londen) uit tot God. En Mayall zet zijn eerste stappen om Godfather of British Blues te worden. Sowieso op vele andere vlakken is dit relatief korte plaatje een kleine revolutie.
Ik leer de plaat (uiteraard) pas veel later kennen. Eric Clapton heeft begin 1985 na jaren weer eens een hit met Forever Man en treedt een paar maanden later op tijdens Live Aid. Die show maakt me nieuwsgierig naar meer Clapton, dus wat is in die tijd de meest logische stap? Juist, even naar Ome Jaap om te zien wat hij in de platenkast heeft staan.
Nou, die Blues Breakers plaat dus. In een latere 2LP-versie (deze om precies te zijn). De tweede plaat in de set is A Hard Road, ook van John Mayall & The Bluesbreakers, maar dan met Peter Green als opvolger van Eric Clapton op gitaar. Die naam zegt me op dat moment nog niet zoveel, dat komt later pas.
In de platenkast van Jaap staan nog veel meer John Mayall albums, maar dan weer geen andere albums van Eric Clapton. Wel vind ik later na wat dieper graven nog een paar singles van Fleetwood Mac, de latere band van die Peter Green.
Eenmaal thuis eerst die plaat van Mayall met Clapton maar eens nieuwsgierig opgezet, na het lezen van de ronkende tekst op de achterkant van de platenhoes en eigenlijk ligt mijn onderkaak al na 5 seconden op de vloer. Holy shit, dit is echt wel een heel ander kaliber dan het redelijk glad geproduceerde Forever Man. Je hoort Eric Clapton heel intens en op vol zaalvolume het intro van All Your Love inzetten en vervolgens valt de rest van de band met vergelijkbare inzet in. Al gauw wordt één kanaal compleet gedomineerd door de stevige bas van John McVie (later ook in Fleetwood Mac). En in alle nummers van de plaat speelt Clapton alsof zijn leven ervan afhangt. Dit is ook echt een primitieve stereo opname. De plaat komt in 1966 zowel in een mono als in een stereo versie uit. Als het album jaren later op CD verschijnt, is dat vaak met zowel de mono als de stereo mix op 1 schijf. Wel wordt dan meestal een latere stereomix uit 1969 gebruikt. Het past in elk geval makkelijk, want het hele originele album duurt zo’n 37 minuten.
Die 37 minuten maken wel van deze muziekliefhebber een stevige blues adept.
Clapton speelt maar korte tijd bij John Mayall. Hij komt ietwat gefrustreerd bij Mayall terecht. Het blijkt dat zijn band The Yardbirds meer de popkant op wil en bluespurist Clapton kan daar op dat moment totaal niet mee omgaan. Anderhalf jaar later richt Clapton samen met ander voormalig Mayall bandlid, bassist Jack Bruce en met drummer Ginger Baker de band Cream op. De muziek van die band is weliswaar blues gebaseerd, maar Cream brengt ook veel andere muziekstijlen.
In de korte periode dat Eric Clapton bij Mayall speelt, verdwijnt hij tussendoor ook nog een paar weken voor een vaag muzikaal avontuur ergens in Griekenland. Dus Mayall zit alsnog ietwat met de handen in het haar, want eindelijk komt er succes en Clapton trekt een hoop extra publiek naar de optredens van de Blues Breakers. Het album doet het goed, zeker voor een bluesalbum (nummer 16 in Britse albumlijst) en Mayalls agenda vult zich vlug met nog meer optredens.
Maar ja, als je stergitarist vervolgens net de kuierlatten heeft genomen, is het best lastig optreden. Al snel dient zich een oplossing aan in de vorm van Peter Green. Volgens degene die hem aan Mayall voordraagt, is Peter zelfs nog beter dan Eric. Als Eric berooid terugkeert uit Griekenland, mag Peter Green weer uit de band. Maar als de Blues Breakers plaat is opgenomen, is Clapton ook alweer vertrokken, nu definitief. En wederom vult Peter Green de vrijgekomen plek op. Over die Peter Green en Fleetwood Mac kom ik op een later moment wel in de lucht bij jullie.
Over het album John Mayall's Blues Breakers With Eric Clapton lees ik nog deze fraaie beschouwing.
En ook de wiki pagina bevat nog een hoop leuke feitjes over de plaat.
Ik heb in dit Spotify lijstje de stereoversie van het album gezet die het meest klinkt als de lp-versie die ik als eerste leer kennen. Aansluitend staan de overige opnames van John Mayall waarop Eric Clapton ook als vast bandlid te horen is. Het begint met een sessie voor de BBC, waarop Eric zich nog redelijk beschaafd uitleeft in een paar dan recente John Mayall nummers. Vervolgens een paar singles voor verschillende labels, I’m Your Witchdoctor is wat mij betreft daarvan het beste geslaagd, dat nummer klinkt al enigszins een voorbode van die Blues Breakers plaat. Verderop staan nog wat live opnames waarop ook Jack Bruce te horen is als bassist van de Blues Breakers, niet de beste opnamekwaliteit en sommige nummers drastisch ingekort. In 1970 speelt Clapton nog mee op een aantal nummers van de John Mayall plaat Back To The Roots, die staan aan het einde van de lijst. Clapton treedt in 2003 op met Mayall ter ere van de 70e verjaardag van laatstgenoemde, maar dat album staat helaas niet op Spotify
Als je dit allemaal op CD wilt hebben (zonder die latere Back To The Roots nummers), koop dan deze luxe versie van het album, die is uitgekomen ter ere van het 40 jarig jubileum van de plaat.
Wil je nog een uitgebreidere Spotify lijst van John Mayall, die heb ik ook al eens gemaakt. Met daarin ook Mayalls beide Top 40 hits: Don’t Waste My Time (1969) en Room To Move (1970, hoogste positie nummer 5).
Ik heb John Mayall gelukkig nog live gezien op Parkpop 1990. Een optreden met een andere stergitarist Coco Montoya. En met Mayall die gewoon zijn eigen instrumenten soundcheckt. Hij heeft dan weliswaar beroemd personeel genoeg gehad, maar hij is altijd gewoon gebleven en doet alleen wat hij het leukst vindt: muziek maken.
In 2022 zou Mayall nog eens komen optreden in de Boerderij Zoetermeer. Ik had er al kaarten voor. Maar Mayalls gezondheid laat hem in de steek. Hij overlijdt op 22 juli 2024, 90 jaar jong, precies 58 jaar na het verschijnen van die plaat met Eric Clapton.
Ga ervan genieten