Home
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 87
Sheila E & The E-Train zijn rondom dit Paasweekend weer eens in Nederland te zien.
In 2015 zijn San en ik naar het concert van Sheila E. in de Boerderij Zoetermeer geweest. Een fijn en energiek optreden waarbij op een gegeven moment de hele band een keer “moet” soleren op drums en percussie. Helaas geen setlist van te vinden, maar in dit Spotify lijstje wel alle hits die ze op haar 2015 tour heeft gespeeld.
Sheila E. heet eigenlijk Sheila Escovedo. De hele familie Escovedo is erg muzikaal. Sheila’s vader Pete en oom Coke Escovedo spelen bij Santana en hebben een eigen band Azteca. Zij introduceren Sheila in de wereld van latin jazz, funk en pop. Sheila maakt haar eerste opnames bij jazzbassist Alphonso Johnson. Voor One To One krijgt ze ook haar eerste vermelding als medeschrijver van dat nummer. Ze maakt albums met haar vader Pete Escovedo, met voormalig Frank Zappa toetsenist George Duke en met jazzheld Herbie Hancock. In 1978 ontmoet ze Prince voor het eerst.
In 1979 speelt Sheila percussie op de enorme hit Don’t Stop Till You Get Enough van Michael Jackson. Ze gaat met Marvin Gaye mee op zijn laatste tournee. Toch staat ze altijd wat op de achtergrond. Prince overtuigt haar om als solo artiest te gaan werken.
Prince schrijft The Glamorous Life, in eerste instantie voor het weinig om het lijf hebbende damestrio Apollonia 6 (bekend van het eveneens door Prince geschreven Sex Shooter). Op het laatste moment schuift Prince het nummer The Glamorous Life door naar Sheila, die er haar eerste grote hit mee scoort. Sheila schrijft zelf mee aan haar tweede hit The Belle Of St. Mark. De overige nummers op haar debuut zijn allemaal van de hand van Prince. Sheila gaat mee als voorprogramma tijdens de Purple Rain tournee van Prince.
Als ze samen op die tournee zijn, schrijven Sheila en Prince de volgende hit A Love Bizarre, in dit Spotify lijstje te vinden in de lange albumversie. Sheila’s laatste hit in de Nederlandse Top 40 is Holly Rock, ook weer geschreven samen met Prince. Alleen de Prince demoversie hiervan is terug te vinden op Spotify, maar daarop is Sheila dan weer niet te horen.
Na een paar jaar solosucces gaat Sheila in 1987 en 1988 met Prince op tournee als drummer en musical director. Ze is het Glamorous Life in de spotlights beu, omdat ze dan vooral op haar uiterlijk wordt beoordeeld en veel minder om haar muzikale kwaliteiten. De titel van haar album Sex Cymbal speelt daar duidelijk op in.
Met haar band The E-Train neemt ze de albums Writes Of Passage en Heaven op, allebei geen grote commerciële successen. Sheila gaat op tournee met ex-Beatle Ringo Starr en speelt mee op albums van Gloria Estefan, Phil Collins en Beyoncé. En neemt weer op met Prince (album 3121) en gaat opnieuw met hem op tournee.
In 2013 verschijnt haar album Icon met -naast Prince- nog een hoop bekende namen die meedoen. En maakt ze muziek met haar vader en broers onder de naam The E Family.
Als Donald Trump in 2017 voor de eerste keer president van de VS wordt, neemt Sheila het covers album Iconic: A Message to America op. Met weer veel bekende namen en dit keer ook nummers die tekstueel iets dieper graven. Niet zelf geschreven, wel met veel passie uitgevoerd. Ik vind nog een mooi interview met Sheila rond dat album hier. Zoals gezegd, Sheila E to the rescue!
Het hele verhaal van Sheila E. en Prince is veel uitgebreider beschreven hier.
Met daarin ook wat kritische noten, van met name Patricia “Apollonia” Kotero over de rol die Sheila oppakt rond het overlijden van Prince. Dat staat hier.
Dat hele verhaal klinkt inderdaad minder fraai en eerlijk is eerlijk, Girl Meets Boy en Lemon Cake, de nummers die Sheila uitbrengt na het overlijden van Prince en die gaan over hun relatie zijn niet bepaald het beste wat ze ooit heeft uitgebracht.
Aan de andere kant, even alle roddels terzijde, wat hebben we na 1984 op muzikaal vlak nog van Apollonia gehoord? Het klinkt voor mij ook wel een beetje als verlate jaloezie over het Glamorous Life akkefietje hierboven. En met Prince ruzie krijgen, is makkelijker dan vrede met hem houden, tenminste als ik andere bronnen daarover mag geloven.
Naast performer is Sheila E. ook producer, actrice en filantroop. Ze richt de stichting Elevate Hope op, die muziek- en kunsteducatie stimuleert voor jongeren. In haar autobiografie The Beat of My Own Drum schrijft ze open over haar ervaringen als vrouw in een door mannen gedomineerde industrie en haar verleden als misbruikslachtoffer.
Met haar band E-Train brengt ze nieuwe muziek op het fijne recente album Hell A Fonk E (2024) en in 2025 komt haar lang gekoesterde droom uit: een echte salsaplaat met de titel Bailar. De muziek komt in elk geval nog wel oprecht vanuit het hart. ❤️
Ga ervan genieten.
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 83
Elke week een mixtape lijstje op Spotify met 90 minuten muziek van de afgelopen 90 jaar.
Ga ervan genieten.
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 88
Vandaag is de grote dag, 55 jaar jong maar liefst geworden. Dat vraagt natuurlijk om een lijstje. Dit keer zelfs twee lijstjes. Feestdag tenslotte.
Ik heb als eerste idee: welke hits staan op nummer 1 op mijn verjaardag? Die van mijn echte geboortedag weet ik al langer: de klassieker Du van Duitse zanger Peter Maffay. Op de site van de Top 40 kun je gelukkig ook uitzoeken hoe de Top 40 eruit ziet op elk willekeurig moment dat je maar kunt bedenken.
Ik heb daar dit Spotify lijstje van gemaakt, alle nummer 1 hits rond 31 maart in de Nederlandse Top 40, vanaf 1971 tot 2026. Daar zitten natuurlijk echt heel veel prima hits tussen, maar allemachtig, toch ook best wel wat gruwelijke draken van platen.
Dat kan ik natuurlijk niet over mijn kant laten gaan. Dus ik heb ook de Top 100 jaarlijsten van 1971 tot 2026 maar eens bekeken (daar zijn gewoon Spotify lijstjes van) en vervolgens daarmee zelf een ander Spotify lijstje gemaakt dat ook loopt van 1971 tot 2026 en een heel stuk beter aansluit bij mijn muzieksmaak.
Want net als slechte muziek is ook goede muziek van alle tijden. Maar als ik het vandaag toch even voor het zeggen heb, dan wel met een lijstje waarvan ik zelf ook helemaal kan genieten.
Kortom, ga ervan genieten.
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 94
Aanstaande maandag wordt Eric Clapton 81, dinsdag tik ik zelf de 55 aan.
In 2013 brengt Eric een album uit met de weinig flatteuze titel Old Sock. Dat is -nu nog eens 13 jaar later- natuurlijk niet beter geworden. Maar op vrijdag 24 april treedt hij wel gewoon op in de Ziggo Dome.
Eric Clapton is wel echt een Old Love van me.
Ik heb Eric slechts één keer live gezien. Dat is gelijk mijn eerste concert in een grote zaal. Op 7 juli 1989 in de toen net geopende Statenhal (die hal is 20 jaar geleden ook alweer gesloopt). Het optreden volgt kort na het verschijnen van het Clapton carrièreoverzicht Crossroads en het album Journeyman, een van de betere platen van Eric uit de jaren 80, met daarop onder andere Old Love, gescheven met Robert Cray, een andere held van me. Hier staat de setlist van dat Statenhal concert.
Waarbij ik nog wel even wijsneuzerig moet opmerken dat hij toen niet I Just Want To Make Love To You (origineel van Willie Dixon, in NL vooral bekend in de hitversie van Etta James) heeft gespeeld, maar een nummer met bijna dezelfde titel I Wanna Make Love To You (origineel van Bobby Womack en speciaal opgenomen voor die Crossroads boxset)
Het concert is een ervaring die naar meer smaakt, maar in het geval van Eric Clapton is dat bij mij niet meer gelukt. Ik heb ook nog geen kaartje gekocht voor dat aankomend Ziggo Dome concert. Ik overweeg om toch maar wel te gaan. Eric heeft dan weliswaar veel overleefd en hij heeft zelfs een tijdje God als bijnaam gehad, maar volgens mij is hij toch niet echt onsterfelijk. Aan de andere kant, ik kijk ook eens naar de setlist van zijn meest recente concert. De overlap met het concert uit 1989 is best groot, ongeveer de helft van de nummers staat nog altijd op de lijst. En van de nummers die anders zijn, stammen er ook erg veel uit een ver verleden. Echte verrassingen kunnen we wel uitsluiten, schat ik.
Ik leer Eric Clapton in 1980 kennen door zijn versie van I Shot The Sherrif, origineel uiteraard van Bob Marley. Het staat op hetzelfde cassettebandje waarop ook Angel Eyes van American Gypsy staat. Net als bij American Gypsy, heb ik dan nog geen idee dat dit Eric Clapton is. Dat besef komt pas een jaar of zes later. Eric scoort in 1985 voor het eerst in jaren weer eens een hit met Forever Man. Kort daarna treedt hij op bij Live Aid en dat optreden smaakt naar meer. Eerst eens zoeken in de platenkast van Ome Jaap, altijd een goede bron. Daar vind ik Blues Breakers, de plaat die Eric maakt met Britse blues godfather John Mayall. Het teepje dat ik daarvan maak, hoort in de categorie meest gedraaide teepjes ooit.
Dus een queeste naar meer Eric Clapton start al snel. Gelukkig vind ik op de middelbare school een aantal medestanders die me hun platen van Eric Clapton lenen of ze voor me op een cassettebandje opnemen. De eerste van Eric die ik zelf koop is 461 Ocean Boulevard, met daarop die cover van I Shot The Sherrif. Clapton is sowieso goed met covers, op die plaat staan tien nummers, waarvan slechts drie (mede) geschreven door Eric zelf.
De hierboven genoemde Crossroads boxset uit 1988 krijg ik van mijn zus Linda voor mijn 18e verjaardag, precies 9 jaar na de eerste kennismaking met Clapton. Die box set zelf staat weliswaar niet op Spotify, maar hier vind je vrijwel alle nummers van die box in een playlist gevat. Ik heb het origineel van I Wanna Make Love To You er ook maar even in gezet, de Clapton versie staat helaas niet op Spotify.
Voor zo'n nerd als ik die alles wil weten, is zo'n box natuurlijk goud. Het staat boordevol info over wie wat doet op welk nummer, wie het oorspronkelijk heeft geschreven en nog veel meer van dit soort feitjes. Rond de tijd dat de Crossroads box uitkomt, koop ik ook een special van het Amerikaanse blad Guitar Player, helemaal gewijd aan Eric Clapton. Ook daar weer een feitjesregen over muziek die wel of niet op die Crossroads box staat. Als je persé een moment wil aanwijzen waar bij mij het Leo Blokhuis virus is ontstaan, dan zet ik vol in op dat moment.
In 1996 verschijnt Crossroads 2, wederom een box set, maar nu met vrijwel alleen maar live opnames gemaakt in de jaren 70. Deze box set staat hier op Spotify.
Om de feestvreugde nog wat te verhogen heb ik daar nog een soort "Crossroads 3" bij gemaakt. 55 nummers die niet op die andere Crossroads box sets zijn terecht gekomen, maar wel de moeite meer dan waard zijn. Ik begin bij het begin als Eric nog bij The Yardbirds speelt. Dan via John Mayall, Cream, Blind Faith, Delaney & Bonnie naar zijn eerste soloplaat en via Derek & The Dominos naar de rest van zijn solo carrière. En nu uiteraard ook met aandacht voor de platen die nà 1988 zijn uitgekomen en ruimte voor een paar gastoptredens van Eric bij andere artiesten. Het eerder aangehaalde Old Love komt voorbij in de Unplugged versie met een glansrol voor toetsenist Chuck Leavell.
Het lastige met Eric Clapton is dat een groot deel van zijn platen niet echt waarmaakt wat hij aan het begin van zijn carrière vrijwel continu doet. Met als resultaat dat het vaak een stuk matter en braver klinkt dan de platen die Eric maakt met John Mayall, Cream of Derek & The Dominos.
Ik koop op een goed moment een eigen exemplaar van die plaat van John Mayall en Eric Clapton bij Martha’s Corner, een platenzaak in Bezuidenhout. De eigenaar (inmiddels allang overleden, net als de platenzaak zelf) vindt dat een goede keuze. Die plaat is goed, Cream en Derek & The Dominos ook, maar (ik citeer) daarna maakt die Clapton alleen nog maar slagroom... Daar ben ik het niet helemaal mee eens, maar ik snap de opmerking wel. Voor Crossroads 3 heb ik in elk geval een poging gedaan om de wat pittiger nummers uit het repertoire van Eric Clapton achter elkaar te zetten.
Met mijn bands heb ik heel wat Clapton en gerelateerde nummers gespeeld. Why Does Love Got To Be So Sad door mijn band Midnight Supply zelfs met videoclip te zien op YouTube. Let It Grow en Wonderful Tonight gespeeld met HTM band GPII. En Cocaïne en Call Me The Breeze van Clapton’s goede vriend J.J. Cale ook in een aantal bands gespeeld, tot aan mijn huidige band Steel Factory aan toe. Plus natuurlijk een heel stel blues nummers die Clapton ook weleens een keer (of meer) gespeeld heeft.
Ga ervan genieten.