Home
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 274
Morgenavond speelt 10cc in het Haagse Zuiderparktheater. Hun enige optreden dit jaar in Nederland.
Ik heb de band vorig jaar nog live gezien, op 26 november in De Doelen. Buitengewoon goede show. Enige oerlid van de band, Graham Gouldman, is opmerkelijk goed bij stem, speelt nog prima mee met de jonkies die hij om zich heen heeft verzameld en jeetje, wat een berg hits hebben die mannen toch gemaakt.
Dus ik denk, laat ik fijn mijn 10cc LP’S weer eens uit de kast trekken. Wat?! Onvindbaar!! Blijkbaar weer eens te rigoureus opgeruimd. Ik had een stuk of 6 LP's en een fijne verzamel CD van die mannen in huis. Dat is inmiddels teruggebracht tot de hierboven afgebeelde dubbel CD van 10cc en de single Right Between The Eyes van The Wax, met daarin 10cc frontman Graham Gouldman en een andere held, Andrew Gold. Marie Kondo zou tevreden zijn met mijn opruimdrift...
Gelukkig heb ik mijn Spotify lijstje nog... En een ander lijstje met de setlist van dat 10cc concert.
Even wat historie...
10cc is een Britse band die vooral in de jaren 1970 de hitlijsten bestormt. Ik leer ze kennen door Dreadlock Holiday met die redelijk hilarische videoclip.
De bandleden kennen elkaar al geruime tijd voordat ze in 1972 onder de naam 10cc gaan samenspelen. De bekendste bezetting van de band is Eric Stewart (zang en gitaar), Lol Creme (zang, gitaar en keyboard), Graham Gouldman (bas) en Kevin Godley (drums).
Graham Gouldman richt in 1964 zijn eerste band op, The Whirlwinds. Met die band neemt Gouldman het door Lol Creme geschreven nummer Baby Not Like You op als de B-kant van hun enige single Look At Me.
Daarna speelt Graham Gouldman in The Mockingbirds, samen met drummer Kevin Godley (die eerder in The Sabres zat, samen met Lol Creme). Die band neemt een niet uitgebrachte single op met de titel For Your Love. Dat liedje is geschreven door Graham Gouldman. Het wordt ook opgenomen door The Yardbirds met dan nog ene Eric Clapton als gitarist in de gelederen. Het wordt de eerste grote hit van de band en luidt gelijk het vertrek in van (dan nog) bluespurist Eric Clapton. Jeff Beck, Claptons opvolger bij The Yardbirds, heeft veel minder moeite met de andere richting die The Yardbirds willen inslaan. Graham Gouldman schrijft daarom nog twee andere nummers voor de band (Heart Full Of Soul en Evil Hearted You) en ook nog eentje voor Jeff Beck solo (Tallyman). En hij schrijft nog meer hits voor The Hollies, Herman’s Hermits en veel andere artiesten. Een paar van die hits vind je ook terug in dit lijstje.
Eric Stewart speelt in de band Wayne Fontana & The Mindbenders, vooral bekend van hun hit The Game Of Love. Tijdens een concert in 1965 loopt Wayne Fontana ineens van het podium af en zegt tegen Eric Stewart “it’s all yours”, waarop Eric de zang overneemt en dat optreden tot een goed einde brengt. De band gaat verder als The Mindbenders en scoren vrij vlot nog een andere grote hit met A Groovy Kind Of Love. Dat nummer is ruim 20 jaar nadien nog eens een grote hit in de versie van ene Phil Collins. De band speelt nog een aantal jaar door en verschijnt in de film To Sir, with Love uit 1967. Ze zijn de begeleidingsband van zangeres Lulu die het titelnummer van de film zingt. De band maakt zelfs een heuse conceptplaat nog vòòrdat The Beatles met Sergeant Pepper’s komen. In de nadagen speelt ook Graham Gouldman nog een blauwe maandag mee als bassist van de band. Wayne Fontana solo scoort nog een klein hitje met Pamela Pamela geschreven door – je raadt het al – Graham Gouldman.
Graham Gouldman zelf brengt zijn eerste soloplaat uit in 1968. Op die plaat staan maar liefst 4 nummers die voor andere bands al een hit zijn geweest. Bus Stop (voor The Hollies), No Milk Today (voor Herman’s Hermits) en For Your Love (voor The Yardbirds) en Pamela, Pamela (voor Wayne Fontana). Kevin Godley speelt ook weer mee op die soloplaat van Graham.
Het duo Kevin Godley en Lol Creme begint in 1969 aan een album te werken onder de naam Frabjoy & Runcible Spoon. In hun begeleidingsband spelen Eric Stewart en Graham Gouldman ook mee. De single I'm Beside Myself komt uit en To Fly Away verschijnt op Marmalade's 100% Proof label-sampler. Maar de rest van het album waar ze aan werken, blijft lange tijd onuitgebracht.
In 1969 komen de bekende Amerikaanse bubblegum- popschrijver-producenten Jerry Kasenetz en Jeffry Katz van Super K Productions naar Engeland en geven Gouldman de opdracht om formule-achtige bubblegum-nummers te schrijven en te produceren. Een van de opnames uit deze periode is Sausalito, een Amerikaanse hit toegeschreven aan Ohio Express. In feite is Gouldman de leadzanger op die plaat en is de vocale en instrumentale begeleiding door de andere drie toekomstige 10cc-leden. Er zijn nog veel meer van dit soort nummers uitgebracht. Niet altijd duidelijk wie wat doet op welk liedje, maar vrijwel allemaal met 1 of meer toekomstige 10cc leden in de band.
Na al die tijdelijke samenwerkingen gaat de band voor het eerst volledig met elkaar samenwerken onder de naam The Hotlegs. Ze brengen 1 album en een aantal singles uit, waarvan de meest succesvolle Neanderthal Man is. Die bandnaam en ook de uiteindelijke bandnaam 10cc zijn allemaal verzonnen door muziekgoeroe Jonathan King (bekend van zijn solohits Hooked On A Feeling en producties als Johnny Reggae van The Piglets). Het verhaal gaat dat de groepsnaam is ontleend aan de vermeende hoeveelheid sperma die de gemiddelde man kwijtraakt per zaadlozing (9cc) en dat de bandleden net iets meer waren dan de gemiddelde man, moest de naam dus 10cc worden. In werkelijkheid is die naam dus verzonnen door hun producer Jonathan King, die een droom had over een wereldbekende band met die naam. Overigens komt bij de zaadlozing gemiddeld slechts 3cc sperma vrij. Goed, tot zover de biologieles, weer door met de muziek.
De band raakt al snel bekend door hun grappige, hedendaagse teksten en innovatieve muziekstijl. Alle bandleden zijn multi-instrumentalist, zanger, schrijver en producer. In Nederland scoort de band maar liefst 10 hits, 5 met Godley & Creme nog in de band en 5 zonder Godley & Creme. 10cc neemt ook nog een aantal singles op met andere bandnamen als Festival, Doctor Father, Grumble, Rubber Duckie en werken mee als begeleidingsband voor Neil Sedaka, Justin Hayward en de zeer esoterische Mandalaband.
Paul Burgess komt in 1976 in de plaats van Godley & Creme die de band verlaten vanwege hun irritatie over The Things We Do for Love. Dit nummer is volgens hen een afknapper na een kunstwerk als I'm Not in Love. Godley & Creme willen verder met de gizmotron, een effectgenerator voor elektrische gitaar die zij hebben ontworpen. Ze maken nog een paar platen als zingend duo, scoren hits met An Englishman In New York (1979) en Cry (1985), maar zijn veel beter bekend als de producers van videoclips. De video voor hun eigen lied Cry is een van de eerste mainstreamvideo's waarin de morphing-techniek is gebruikt. Bekende clips die ze voor anderen hebben geregisseerd zijn onder andere Girls on Film (Duran Duran), Rockit (Herbie Hancock) en A View To A Kill (Duran Duran). Ze werden samen genomineerd voor een Grammy Award for Best Long Form Music Video voor The Police: Synchronicity Concert in 1986.
Na het vertrek van Godley & Creme komen en gaan er steeds bandleden totdat 10cc halverwege jaren 1980 een pauze neemt.
Graham Gouldman vormt dan de groep Wax samen met Andrew Gold (bekend van Lonely Boy, Never Let Her Slip Away en Thank You for Being a Friend). Naast zijn sololoopbaan is Andrew Gold ook te horen op platen van Art Garfunkel, Céline Dion, James Taylor, Jackson Browne, Don Henley, Diana Ross, Cher en Ringo Starr en toert hij samen met The Eagles. In 1981 is Gold al door Graham Gouldman en Eric Stewart uitgenodigd om deel uit te gaan maken van 10cc. Door zakelijke verplichtingen kan hij hier dan niet op ingaan. Vanaf 1983 werkt hij samen met Gouldman onder de namen World in Action en Common Knowledge. Pas als ze de naam Wax aannemen, scoren Gouldman en Gold in de tweede helft van de jaren 1980 hits met Right Between the Eyes en Bridge to Your Heart. Wax houdt er in 1989 mee op.
Gold werkt nog wel mee aan het 10cc album ...Meanwhile. De band komt weer tijdelijk bij elkaar begin jaren 1990, maar gaat al vrij snel weer op hiatus.
Vanaf 2006 trekt Graham Gouldman uitverkochte optredens als '10cc - Graham Gouldman and friends'. Gouldman speelt dan voornamelijk 10cc-hits, maar ook nummers die hij in de jaren zestig voor andere groepen schreef. En voor het eerst sinds jaren werken Graham Gouldman en Kevin Godley samen aan nieuwe nummers; ze noemen zich daarbij GG06. Daarnaast maakt Graham Gouldman nog een paar prima te pruimen soloplaten.
Ik heb geprobeerd van alle fases van de band nummers in dit Spotify lijstje te krijgen. Helaas staat ook een deel van de discografie niet op Spotify, dus hier en daar mist wat...
Ga ervan genieten, ook als je niet van cricket houdt
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 104
Na alle terugblikken op Ribs En Blues nu maar weer een traditioneel mixtape lijstje op Spotify met 90 minuten muziek van de afgelopen 90 jaar.
Ik zei bij mijn American Gypsy verhaal dat ik jullie nog wat zou vertellen over Liquid Gold, de band achter de opener van deze mixtape: Dance Yourself Dizzy. Maar dat verhaaltje laat ik aan wikipedia over.
Ga ervan genieten
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 155
The Fatal Flowers geven in 1990 hun laatste optreden op Parkpop in het Haagse Zuiderpark. Zonder dat we het door hebben eigenlijk. Gewoon een lekker degelijk rockend optreden en de volgende dag de wat cryptisch geformuleerde mededeling dat de band ophoudt te bestaan. Doodzonde, want naar mijn bescheiden mening is daarmee een van de beste bands uit Nederland opgeheven.
Ik leer de band kennen door hun meest bekende nummer Younger Days, afkomstig van het gelijknamige album uit 1986. Zo'n beetje het enige nummer van de band dat je nog weleens op de radio hoort. De band heeft een jaar daarvoor al een titelloos mini album uitgebracht. Die twee worden later als één album op CD uitgebracht.
Een vriend van me heeft het Fatal Flowers album Johnny D. Is Back! (1988) in de collectie. Dat album groeit uit tot een klassieker, in elk geval bij ons in huis. Het nummer Too Free van dat album is de enige Nederlandse inzending voor mijn eigen uitvaart (duurt nog even, hoop ik). De andere nummers voor die gelegenheid zijn voor Jimi Hendrix (The Wind Cries Mary) en Miles Davis (Flamenco Sketches). Dat wil wel wat zeggen over het belang van deze band, in mijn kleine wereldje in elk geval, denk ik.
In 1990 verschijnt de laatste FF plaat Pleasure Ground. De single Both Ends Burning (origineel van Roxy Music) haalt de Top 40 net niet. Toch staan we te popelen om die band nou eindelijk eens live te zien. De eerste keer dat dit lukt is in het Leidse popcentrum LVC. Robin Berlijn is dan de nieuwe solo gitarist van de band. En Robin is ook de zoon van onze buurvrouw, dus we zien hem met enige regelmaat langs komen.
In 2019 komt de band voor het eerst in jaren weer bij elkaar voor een serie optredens. In de bezetting van Pleasure Ground, dus met buurjongen Robin wederom in de band. We zien ze dan optreden in het Paard in Den Haag.
En nu is de band weer bij elkaar gekomen voor een serie festival optredens, wederom in de Pleasure Ground bezetting. Aanleiding is het 40 jarig jubileum van het album Younger Days, inmiddels een steeds toepasselijker geworden titel. Ik lees een mooi interview met frontman Richard Janssen in de aanloop naar die festivaltournee.
Ik heb The Fatal Flowers pas live gezien op het Ribs En Blues festival, het eerste echte optreden van deze tournee. Ouderwets vooraan en met regelmaat kippenvel, terwijl het in de tent zeker 30 graden was. Die mannen worden alleen maar beter, zeg ik geheel objectief... Heeft niks met jeugdsentiment te maken.
En gisteravond zie ik de band nogmaals in het Haagse Zuiderpark. Niet op Parkpop, want dat festival bestaat inmiddels al jaren niet meer, maar wel in het Zuiderparktheater. Een optreden op gewijde grond dus eigenlijk. En de band sluit nu af met een korte akoestische set, die ze helaas niet helemaal mogen afmaken.
Misschien pak ik nog wel een FF show mee, ergens later deze zomer...
De band heeft geen grote discografie, dus in het Spotify lijstje heb ik ook maar wat nummers gezet van andere projecten van Richard Janssen en Robin Berlijn.
Robin is tegenwoordig ook druk met een project rondom het indie label Carcassettes. Benieuwd waar dat allemaal nog toe gaat leiden.
Ik heb in oktober 2024 een lang verhaal geschreven waarin Robin en The Fatal Flowers ook een prominente rol spelen, dat staat hieronder:
Het verhaal van deze week begint op Burendag, dit jaar op 28 september. Ik krijg een appje van een van de trouwe volgers, mijn vroegere buurmeisje Inge. Heb je al een lijstje gemaakt van Bettie Serveert? Goede vraag, eerlijk gezegd heb ik al jaren niet aan die band gedacht, laat staan muziek van geluisterd. Ik ken ze van een teepje dat ik ooit had met daarop het debuutalbum Palomine uit 1992. Van dat album is in 2023 een 30 years special edition van uitgebracht. Best een leuke plaat, maar niet eentje die later alsnog op CD of LP in mijn platenkast is geëindigd. Ik had een ander teepje waar de band speciale gast is in een uitzending van de VPRO met een terugblik op de beste albums van 1992. Daarna ben ik de band wat uit het oog verloren, om het eens zachtjes te zeggen. Maar ze bestaan nog. Sterker nog, ze treden zelfs op.
Hier het lijstje van Bettie Serveert en hier nog meer info over de band.
Ik ben eigenlijk van plan jullie te trakteren op een lijstje met Lou Reed en Velvet Underground. De beste man en zijn band waarmee hij legendarisch werd, zijn al een poosje aan een lijstje toe. En toevallig heeft Bettie Serveert een album opgenomen met alleen maar covers van Velvet Underground nummers. Mooi, dan kunnen die dus wel samen in 1 lijstjes inzending. Over Lou Reed is natuurlijk veel meer te vertellen, maar dat mag wikipedia doen. Ik wil het hebben over buren en verre vrienden. De buren van Lou Reed, uit New York zoals producer Bob Ezrin (Berlin, ook bekend van o.a. KISS en Pink Floyd), gitaristen Steve Hunter en Dick Wagner van de band van Lou Reed halverwege jaren 1970, maar ook te horen op albums van Alice Cooper, Aerosmith (Steve) en KISS (Dick). Lou Reed heeft zelfs nog teksten geschreven voor KISS ten tijde van hun conceptalbum (Music From) The Elder. En verre vrienden zoals David Bowie en zijn toenmalige gitarist Mick Ronson, producers en muzikanten op Transformer, het meest succesvolle album van Lou Reed, met daarop zijn meest bekende nummers Walk On The Wild Side en Perfect Day.
Hier het lijstje van Lou Reed & VU. En hier nog meer info over Lou Reed en Velvet Underground.
Toch is het verhaal daar nog niet mee klaar. Zoals gezegd, het thema buren. Op 6 oktober gaan Evy, Sandra en ik naar Buurman en Buurman gaan naar de maan in het Stadstheater Zoetermeer. Met daarin deze hilarische bewerking van David Bowie’s Space Oddity. En aan het einde nog een andere prachtige tegeltjeswijsheid Een goede buurman is beter dan een verre vriend.
Hier in het Zoetermeerse is Renée al jaren mijn buurvrouw. Als ze net naast ons komt wonen, gaat het gesprek over in bandjes spelen. Ja, dat doet mijn zoon Robin ook. Pas later valt het kwartje. Robin Berlijn, de gitarist van de laatste bezetting van naar mijn idee een van de beste bands die Nederland ooit heeft voortgebracht: The Fatal Flowers. Robin heeft op dat moment nog een relatie met Ellen ten Damme. Speelt ook in haar band. Ellen is dus eigenlijk ook een soort buurmeisje van me. Ja, ik weet het, je moet het ruim zien… En op 8 oktober staat Ellen toevallig in het Stadstheater in Zoetermeer met haar nieuwe show Barock. Renée belt op of ik zin heb om mee te gaan naar die show. Dat durf ik wel. En word nog verrast als Ellen een fraaie jazzy bewerking van I Was Made For Lovin’ You, de grootste hit van KISS uitserveert en later in de show nog een keer een veel meer rockende versie van hetzelfde nummer. Dus ook maar een lijstje Ellen ten Damme gemaakt.
Hier staat het lijstje van Ellen ten Damme en hier staat nog meer info over deze Dame.
OK, maar dan is het nog steeds niet helemaal rond. Dat wordt het pas als ik me realiseer dat de eerste (en enige) plaat van Robin met The Fatal Flowers is geproduceerd door die eerdergenoemde voormalig David Bowie gitarist Mick Ronson. Dus vooruit, dan ook nog maar een lijstje Mick Ronson met zijn meest in het oog springende producties en andere samenwerkingen.
Hier staat het lijstje van Mick Ronson en hier staat nog meer info over Mick.
Ellen speelt in haar show ook nog Army Dreamers van Kate Bush. En dat is dan weer de favoriete artiest van dat andere buurmeisje Inge, waarmee dit hele verhaal begonnen is. Drie zussen wonen lang geleden naast me, allemaal fan van Kate Bush. Heel eerlijk gezegd, dat is nooit helemaal overgeslagen op mij. Maar ik ben de beroerdste niet en een lijstje is dan wel het minste dat ik kan doen.
Hier staat het lijstje van Kate, met wellicht voor echte fans toch nog een verrassing en hier staat nog meer info over Kate Bush.
Voorlopig kunnen jullie weer even vooruit.
Ga ervan genieten
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 131
Op het afgelopen Ribs And Blues festival zie ik naast de eerdergenoemde helden met veel dienstjaren, ook nog wat relatief jongere bands. Het Canadese Bywater Call is er daar een van. De Amerikaanse zanger en gitarist Israel Nash treedt ook op tijdens Ribs And Blues, maar ik skip dat optreden, want heb ook al kaartjes voor zijn show in Lantaren Venster op 27 mei, precies 2 dagen later.
Het zijn artiesten die duidelijk inspiratie halen uit muziek uit de jaren 60, begin jaren 70 van de vorige eeuw. Een periode die de bandleden zelf zeker niet bewust hebben meegemaakt, want Israel Nash is geboren in 1981 en ik schat dat de leden van Bywater Call ongeveer in diezelfde leeftijdscategorie zitten.
Op Woodstock zouden ze niet hebben misstaan in elk geval. Bywater Call doet me vaak denken aan Janis Joplin en Israel Nash vooral aan Neil Young. Voorwaar niet de slechtste artiesten om mee vergeleken te worden.
Het meest recente album van Bywater Call is de liveplaat Sunshine. Voor wat lovende recensies over dat album, lees hier, hier en hier. Op Ribs And Blues is de band ook bijzonder lekker op dreef. Bywater Call staat begin 2027 in het Paard Den Haag. Ik denk daar maar eens kaartjes voor te gaan halen. Want het optreden smaakt absoluut naar meer.
Israel Nash is een held die ik nog niet eerder heb ontdekt. Best vreemd, in Nederland is hij met regelmaat te zien en sterker nog, zijn eerste twee platen komen zelfs uit bij een Nederlands platenlabel Continental Records Services. Toch is er verder maar weinig Nederlands aan deze Amerikaan. Zijn derde en meest succesvolle plaat heet Rain Plans, die plaat komt uit in 2013 bij Loose Music. Israel Nash neemt nadien nog een aantal albums op voor verschillende labels.
Hij is in 2024 op tournee voor zijn dan meest recente album Ozarker, maar ineens breekt Israel de tour af, trekt zich terug van social media, brengt geen nieuwe muziek meer uit en komt pas eind 2025 weer in de lucht. Met een plan voor 2026: het uitbrengen van 3 albums in 1 jaar. Een tienjarig jubileum editie van Rain Plans (tel maar na, dat klopt niet helemaal), het inmiddels verschenen instrumentale album Moods (met zijn vaste begeleider, pedalsteel gitarist en toetsenist Eric Swanson als duet partner) èn een herinterpretatie van Sweetheart Of The Rodeo, het legendarische countryrock album van The Byrds, hun eerste samenwerking met countryrock held Gram Parsons.
Het optreden in Lantaren Venster verloopt ongeveer net als de avond ervoor in Tivoli Vredenburg, lees de recensies hier en hier. Israel Nash is inmiddels weer vertrokken naar de VS, maar komt hij weer een keer deze kant op, dan ben ik daar zeker bij.
In de Spotify lijstjes van Bywater Call en Israel Nash een selectie van de muziek die momenteel van ze op Spotify te vinden is.
O ja, waarom Sweethearts of the Rodeo. Dat zit zo. The Byrds nemen Sweetheart Of The Rodeo op als de band ietwat in zak en as zit. De psychedelische toer die ze tot dan toe hebben ingeslagen slaat niet lekker aan. David Crosby is inmiddels uit de band. Die gaat spelen met Stephen Stills. En korte tijd daarna met Graham Nash (geen familie van Israel). Als laatste lid van de nieuwe band, komt de Canadees Neil Young erbij. Als Crosby, Stills, Nash & Young spelen ze op Woodstock. De bandleden maken veel ruzie en komen weer bij elkaar, etc etc. In 1970 verschijnt het eerste soloalbum van Stephen Stills. Met daarop de single Love The One You're With. Dat nummer hoor je Bywater Call spelen op dat Sunshine live album. En Israel Nash brengt binnenkort een nieuwe blik op Sweetheart Of The Rodeo uit. Tijdens het concert speelt hij in de toegift een akoestische versie van het bekendste nummer van de plaat You Ain't Goin' Nowhere. Maar op dezelfde plaat staat bijvoorbeeld het minder bekende Blue Canadian Rockies, wat op zich ook een prima omschrijving is voor Bywater Call. In mijn beleving klopt het en is de cirkel weer eens rond...
Ga ervan genieten