Home
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 34
Afgelopen zaterdagavond, de dames hier in huis zitten klaar voor Wie is de Mol? Ah papa, je kijkt toch ook wel even mee? Liever niet, eerlijk gezegd, ik vind het een wat onbegrijpelijk programma. Maar goed, de uitzending ervan start sowieso later, want het Journaal duurt maar liefst een kwartier langer vanwege allerlei toestanden in de wereld. Tsja, dat is inderdaad ook bijna niet meer in één uitzending van 20 minuten te proppen. Omdat we alledrie niet erg veel zin hebben om naar die ellende te kijken, start een zap-rondje. En gebeurt precies datgene wat ene Bruce Springsteen jaren geleden al zong: 57 channels and nothing on.
Tenminste, totdat we bij de radiozenders uitkomen. We zappen ook daar rap doorheen, maar op een gegeven moment hoor ik kletterende percussie plus een overactief scheidsrechters fluitje. Dat hele moment duurt maximaal twee seconden. Ik veer direct rechtop en roep: "Hee, dat is The Break van Kat Mandu!"
Vanaf de bank word ik meewarig aangekeken, wat zeg je papa? Dus ik herhaal, nog wat enthousiaster: The Break van Kat Mandu!
De dames kijken elkaar vertwijfeld aan en richten vervolgens de ogen richting het plafond, gekke papa.
Terwijl dat enthousiasme van mij dus helemaal zo gek nog niet is, want ik heb in één van mijn allereerste Spotify lijstjes ooit al aandacht gevraagd voor Lime, een Canadese hi-nrg disco band. En wie Lime zegt, zegt Kat Mandu, want dat is een directe voorloper van Lime.
Ik heb vervolgens die hele uitzending van Wie is de Mol? benut om Discogs nog eens door te spitten hoe het ook alweer allemaal precies zit met Lime, Denis en Denyse LePage en alle muzikale projecten waar die twee samen of afzonderlijk van elkaar bij zijn betrokken.
Lime leer ik in 1981 kennen via een discoteepje samengesteld door ome Jaap. Your Love is hun eerste hit. Jaar erna komt Babe We're Gonna Love Tonight. En Unexpected Lovers haalt in Nederland weliswaar slechts de tipparade, maar dat nummer neem ik wel op in mijn bloedeigen Canon der Italo Disco (hoewel Lime strikt gesproken natuurlijk geen Italo is, maar wel tegelijkertijd populair bij grofweg dezelfde doelgroep). Die Canon heb ik inmiddels al omgegooid naar een Spotify lijstje waarin bijna alle nummers staan. Er komt nog een betere versie van die hele Canon en alle YouTube linkjes op deze pagina, maar dat is nog even een klusje...
Terug naar Lime en Denis en Denyse LePage.
Het echtpaar Denis en Denyse LePage schrijft alle nummers, zingt samen de studioversies in. Optreden als Lime, daarvoor huren Denis en Denyse twee stand-ins in: Joy Dorris (ook bekend als Joy Winter) en Chris Marsh.
Denis LePage is al sinds begin jaren 60 actief in de muziek. Hij gebruikt door de jaren heen een aantal namen om platen uit te brengen bij verschillende labels en in verschillende stijlen (Blush, Magnum, No Bless en The Professor) en hij speelt in groepen als Amithia, Direct Input, Diva, Flash Attack, Kat Mandu, Les (of The) Persuaders, Mother (F), Ouba, Reels Psychadeliques, The Brat Brothers, The Hillbillies, The Stringers en Virginia Wolfe.
Denyse LePage (meisjesnaam Denyse Savaria) speelt samen met Denis in de groepen Le Pouls, Lime, Cherry Lime en Step By Step. Er verschijnen ook nog singles onder de naam Denis & Denyse LePage of alleen Le Page. Sommige singles zelfs in verschillende landen onder verschillende namen. Dit allemaal uiteraard om het eenvoudig te houden...
Voordat ze samen Lime vormen, spelen Denis en Denyse in de groep Le Pouls. Die band brengt in 1976 één album uit, die staat hier (kant a) en hier (kant b) op YouTube. Er verschijnt ook nog een single The Miracle Of Music / You're Much Too Young, die staat hier op YouTube.
De eerste grote hit scoort Denis in 1979 met de instrumentale single The Break onder de naam Kat Mandu. Diezelfde groep maakt nog een aantal platen, soms ook onder de naam Flash Attack. Je vindt hier nog meer info over de band.
De eerste hit onder de naam Lime heet dus Your Love. En die single vormt het startschot voor een lange carrière, zeker voor discobegrippen. In de jaren 80 verschijnt vrijwel elk jaar een nieuw album van Lime. In 1991 volgt Caroline, waar de band meer richting house probeert te schuiven. Het laatste album onder de naam Lime verschijnt in 2002. Kort daarna volgt de echtscheiding van Denis en Denyse. En weer wat later verandert Denis van identiteit en geslacht, voortaan graag aanspreken met (Nini) Nobless. Denis/Nini overlijdt in 2023.
Kort na de doorbraak met Lime, schrijft en zingt Denyse het nummer Dancin' the Night Away van Voggue. Door het management van die groep wordt besloten dat het niet handig is om Denyse in de band te hebben, omdat ze ook al bekend is door Lime. Voordat het album van Voggue uitkomt, stopt de samenwerking met Denyse, ook al schrijft ze dus wel de grootste hit van de band.
Denyse en Denis staan ook aan de wieg van de carrière van andere artiesten als Chris Mills en Carol Jiani.
Van de muzikale avonturen van Denis LePage voor Lime, heb ik aan het einde van de lijst wat nummers gezet.
Lang niet alles hiervan is te vinden op Spotify, maar wat ik ervan kon vinden, staat in dit lijstje. En vanuit het lijstje kun je natuurlijk altijd doorklikken om meer van het volledige album te horen. De hele catalogus van Lime inclusief een stel officiële video's van singles vind je op dit YouTube kanaal. En hier idem.
Ga ervan genieten
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 34
Elke week een mixtape lijstje op Spotify met 90 minuten muziek van de afgelopen 90 jaar.
Ga ervan genieten.
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 58
Kanis en Gunnink, het koffiemerk van mijn ouders, is in 1996 hip. Er komen cd's uit en die kan je bij elkaar sparen met de punten op de verpakking van de koffie. Twee delen uit die cd serie, Golden Hits II en Golden Summer Hits zijn al gauw in huis. Veel van het repertoire op die cd's belandt al snel op autoteepjes die ik dan nog trouw maak, zowel voor mezelf, als voor mijn zus als voor mijn ouders.
Laatste nummer op de Golden Summer Hits cd is I've Got The Music In Me van de Engelse zangeres Kiki Dee. Een hit uit 1974 en ook de eerste hit van Kiki in Nederland. Kiki zingt al sinds 1963, maar wordt pas tien jaar later bij breder publiek bekend als ene Elton John zich over haar zangcarrière ontfermt. Hun bekendste nummer samen is natuurlijk Don't Go Breaking My Heart. Kiki en Elton nemen bijna twintig jaar later nog een duet op True Love en dat is voor Kiki haar laatste hit in Nederland. Maar eerlijk is eerlijk, dat I've Got The Music In Me vind ik eigenlijk een veel leuker nummer dan die wat suffe duetten met Elton.
I've Got The Music In Me is ook de tune van het Vlaamse VRT1 programma De Notenclub. Daarin spelen bekende Vlamingen een semi spontaan muziekspel, daarbij op piano begeleid door niemand minder dan Miguel Wiels. Die is tegenwoordig huispianist bij Even Tot Hier en schrijver van een heel ruim 200 hits voor K3 en andere Studio 100 acts.
Het nummer I've Got The Music In Me is geschreven door Bias Boshell, op dat moment de toetsenist van de Kiki Dee Band. Een paar jaar eerder speelt Bias nog in een heel andere fijne, maar veel obscuurdere band Trees. De band maakt twee albums vol met progressieve folkrock, enigszins in de sfeer van bekendere tijdgenoten als Fairport Convention en Pentangle, maar dan met een flinke psychedelische saus erover.
Het eerste nummer van Trees heb ik al eerder leren kennen. The Garden Of Jane Delawney, het titelnummer van de eerste Trees plaat, staat op een verzamel 2LP met de fraaie titel Fill Your Head With Rock. En dat album leen ik rond 1990 van Ome Jaap. Vrijwel het hele album kun je hier luisteren op Spotify.
Op die plaat staan nummers van artiesten op het CBS label. Bekende namen als The Byrds, Chicago, Santana, Blood Sweat & Tears, maar ook veel minder bekende namen als Steamhammer, Tom Rush en Moondog. En The Garden Of Jane Delawney van Trees dus. Ik vind het wel een aardig nummer, maar wordt nog niet direct aangespoord om op zoek te gaan naar het album. Terwijl dat toch wel beetje de bedoeling van die Fill Your Head With Rock plaat is. In eerste instantie richt mijn verzamelwoede zich op de wat bekendere namen.
Een paar jaar later koop ik op een platenbeurs een vergelijkbaar verzamelalbum Together! (16 great tracks from 16 great CBS albums), wederom artiesten dus van het CBS label, wederom met meestal wat minder bekende nummers. Vrijwel dat hele album vind je hier op Spotify. En op die plaat staat het Trees nummer Fool, afkomstig van hun tweede album On The Shore. En ja, dat vind ik dus echt een geweldig nummer. Dus daar ga ik wel op zoek naar het bijbehorende album. En ja, dat hele album is ook geweldig.
Dit alles speelt allemaal in de tijd ver voordat je op internet alle info in een paar klikken bij elkaar zoekt. En omdat de band al redelijk obscuur is tijdens het korte bestaan begin jaren 70, vind ik er ruim twintig jaar later maar weinig info over.
Dat verandert als Gnarls Barkley, bekend van hun fijne hit Crazy uit 2006, een nummer van Trees samplet op het titelnummer van hun eerste album St. Elsewhere. Ik vind ook dat hele album geweldig, maar het titelnummer steekt er wat mij betreft nog eens extra bovenuit. Gnarls Barkley is een band die weliswaar een stuk succesvoller is dan Trees, maar uiteindelijk toch ook maar twee albums produceert. Hun tweede album The Odd Couple verschijnt in 2008. Bij Gnarls Barkley is het wat mij betreft net andersom: eerste album geweldig, tweede album wel OK.
Maar goed, een sample van de traditional Geordie in de uitvoering van Trees dus in St. Elsewhere van Gnarls Barkley. En dan de geniale Danger Mouse productie in combinatie met die getergde stem van Ceelo Green, ja, dan heb je wat mij betreft een hit gemaakt.
Na Trees en de Kiki Dee Band maakt Bias Boshell een album met Andrew Pryce Jackman en speelt in Barclay James Harvest (volgens eigen zeggen The Poor Man's Moody Blues) en daarna zelfs in de echte Moody Blues, dik na de gloriejaren van die band. Met Barclay James Harvest is Bias zelfs een van de eerste artiesten die optreedt in de DDR, het album Glasnost is live opgenomen tijdens dat concert. De Muur staat nog stevig op zijn plek. Knight Rider en Baywatch held David Hasselhoff zal De Muur pas twee jaar later eigenhandig neerhalen, althans zo denkt hij zelf... Looking For Freedom, je weet misschien wel.
Bias speelt in 2018 samen met gitarist David Costa ook in de "reunie" van Trees onder de naam On The Shore Band.
Gitaristen David Costa en Barry Clarke spelen na Trees nog samen in een band Casablanca. David start intussen zijn eigen ontwerpstudio en maakt sindsdien albumhoezen voor onder andere Queen, Eric Clapton, Genesis, Elton John en (hee, daar is ze weer) Kiki Dee. Barry Clarke hangt zijn gitaar in de wilgen en wordt juwelier.
Drummer Stephen Unwin Brown maakt nog een album met de band Capricorn en wordt daarna leraar op een basisschool.
Zangeres Celia Humphris is na Trees nog te horen op albums van folk artiesten als Phil Trainer, Judy Dyble, Dodson and Fogg en Galley Beggar. Maar ze maakt intussen ook carrière als voice-over en is in Groot Brittanië lange tijd te horen als omroepstem in de trein en metro. Ze verhuist in 2004 naar de Provence waar ze werkt als huwelijksambtenaar. Celia overlijdt daar begin 2021.
De hits van Kiki Dee, Trees, Gnarls Barkley en liedjes van andere albums waar je leden van Trees kunt horen heb ik allemaal weer in een Spotify lijstje gepropt.
Check de fraaie website van de band, waar je ook de boxset Trees kunt bestellen. Dat kan ik je aanraden, want dan ben je in elk geval in één keer klaar.
Ga ervan genieten
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 52
Elke week een mixtape lijstje op Spotify met 90 minuten muziek van de afgelopen 90 jaar.
Ga ervan genieten.