Home
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 110
Vandaag, maar dan precies 60 jaar geleden, dus op 22 juli 1966, verschijnt het album Blues Breakers van John Mayall en Eric Clapton. In de grote discografie van beide heren een kleine, maar wel erg belangrijke stap. Eric Clapton groeit (volgens sommige graffitimakers in Londen) uit tot God. En Mayall zet zijn eerste stappen om Godfather of British Blues te worden. Sowieso op vele andere vlakken is dit relatief korte plaatje een kleine revolutie.
Ik leer de plaat (uiteraard) pas veel later kennen. Eric Clapton heeft begin 1985 na jaren weer eens een hit met Forever Man en treedt een paar maanden later op tijdens Live Aid. Die show maakt me nieuwsgierig naar meer Clapton, dus wat is in die tijd de meest logische stap? Juist, even naar Ome Jaap om te zien wat hij in de platenkast heeft staan.
Nou, die Blues Breakers plaat dus. In een latere 2LP-versie (deze om precies te zijn). De tweede plaat in de set is A Hard Road, ook van John Mayall & The Bluesbreakers, maar dan met Peter Green als opvolger van Eric Clapton op gitaar. Die naam zegt me op dat moment nog niet zoveel, dat komt later pas.
In de platenkast van Jaap staan nog veel meer John Mayall albums, maar dan weer geen andere albums van Eric Clapton. Wel vind ik later na wat dieper graven nog een paar singles van Fleetwood Mac, de latere band van die Peter Green.
Eenmaal thuis eerst die plaat van Mayall met Clapton maar eens nieuwsgierig opgezet, na het lezen van de ronkende tekst op de achterkant van de platenhoes en eigenlijk ligt mijn onderkaak al na 5 seconden op de vloer. Holy shit, dit is echt wel een heel ander kaliber dan het redelijk glad geproduceerde Forever Man. Je hoort Eric Clapton heel intens en op vol zaalvolume het intro van All Your Love inzetten en vervolgens valt de rest van de band met vergelijkbare inzet in. Al gauw wordt één kanaal compleet gedomineerd door de stevige bas van John McVie (later ook in Fleetwood Mac). En in alle nummers van de plaat speelt Clapton alsof zijn leven ervan afhangt. Dit is ook echt een primitieve stereo opname. De plaat komt in 1966 zowel in een mono als in een stereo versie uit. Als het album jaren later op CD verschijnt, is dat vaak met zowel de mono als de stereo mix op 1 schijf. Wel wordt dan meestal een latere stereomix uit 1969 gebruikt. Het past in elk geval makkelijk, want het hele originele album duurt zo’n 37 minuten.
Die 37 minuten maken wel van deze muziekliefhebber een stevige blues adept.
Clapton speelt maar korte tijd bij John Mayall. Hij komt ietwat gefrustreerd bij Mayall terecht. Het blijkt dat zijn band The Yardbirds meer de popkant op wil en bluespurist Clapton kan daar op dat moment totaal niet mee omgaan. Anderhalf jaar later richt Clapton samen met ander voormalig Mayall bandlid, bassist Jack Bruce en met drummer Ginger Baker de band Cream op. De muziek van die band is weliswaar blues gebaseerd, maar Cream brengt ook veel andere muziekstijlen.
In de korte periode dat Eric Clapton bij Mayall speelt, verdwijnt hij tussendoor ook nog een paar weken voor een vaag muzikaal avontuur ergens in Griekenland. Dus Mayall zit alsnog ietwat met de handen in het haar, want eindelijk komt er succes en Clapton trekt een hoop extra publiek naar de optredens van de Blues Breakers. Het album doet het goed, zeker voor een bluesalbum (nummer 16 in Britse albumlijst) en Mayalls agenda vult zich vlug met nog meer optredens.
Maar ja, als je stergitarist vervolgens net de kuierlatten heeft genomen, is het best lastig optreden. Al snel dient zich een oplossing aan in de vorm van Peter Green. Volgens degene die hem aan Mayall voordraagt, is Peter zelfs nog beter dan Eric. Als Eric berooid terugkeert uit Griekenland, mag Peter Green weer uit de band. Maar als de Blues Breakers plaat is opgenomen, is Clapton ook alweer vertrokken, nu definitief. En wederom vult Peter Green de vrijgekomen plek op. Over die Peter Green en Fleetwood Mac kom ik op een later moment wel in de lucht bij jullie.
Over het album John Mayall's Blues Breakers With Eric Clapton lees ik nog deze fraaie beschouwing.
En ook de wiki pagina bevat nog een hoop leuke feitjes over de plaat.
Ik heb in dit Spotify lijstje de stereoversie van het album gezet die het meest klinkt als de lp-versie die ik als eerste leer kennen. Aansluitend staan de overige opnames van John Mayall waarop Eric Clapton ook als vast bandlid te horen is. Het begint met een sessie voor de BBC, waarop Eric zich nog redelijk beschaafd uitleeft in een paar dan recente John Mayall nummers. Vervolgens een paar singles voor verschillende labels, I’m Your Witchdoctor is wat mij betreft daarvan het beste geslaagd, dat nummer klinkt al enigszins een voorbode van die Blues Breakers plaat. Verderop staan nog wat live opnames waarop ook Jack Bruce te horen is als bassist van de Blues Breakers, niet de beste opnamekwaliteit en sommige nummers drastisch ingekort. In 1970 speelt Clapton nog mee op een aantal nummers van de John Mayall plaat Back To The Roots, die staan aan het einde van de lijst. Clapton treedt in 2003 op met Mayall ter ere van de 70e verjaardag van laatstgenoemde, maar dat album staat helaas niet op Spotify
Als je dit allemaal op CD wilt hebben (zonder die latere Back To The Roots nummers), koop dan deze luxe versie van het album, die is uitgekomen ter ere van het 40 jarig jubileum van de plaat.
Wil je nog een uitgebreidere Spotify lijst van John Mayall, die heb ik ook al eens gemaakt. Met daarin ook Mayalls beide Top 40 hits: Don’t Waste My Time (1969) en Room To Move (1970, hoogste positie nummer 5).
Ik heb John Mayall gelukkig nog live gezien op Parkpop 1990. Een optreden met een andere stergitarist Coco Montoya. En met Mayall die gewoon zijn eigen instrumenten soundcheckt. Hij heeft dan weliswaar beroemd personeel genoeg gehad, maar hij is altijd gewoon gebleven en doet alleen wat hij het leukst vindt: muziek maken.
In 2022 zou Mayall nog eens komen optreden in de Boerderij Zoetermeer. Ik had er al kaarten voor. Maar Mayalls gezondheid laat hem in de steek. Hij overlijdt op 22 juli 2024, 90 jaar jong, precies 58 jaar na het verschijnen van die plaat met Eric Clapton.
Ga ervan genieten
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 115
Na al die zomerse hitte, misschien tijd voor een beetje regen...
Rainy Night in Georgia is een liedje dat is geschreven door Tony Joe White. Hij schrijft het nummer over zijn werk als chauffeur van een dumptruck. Als het regent, hoeft hij niet te werken. Dus tijd om gitaar te spelen, zoals hij uitlegt in een van de coupletten.
De fraaiste versie van die hit naar mijn smaak is eind 1969 opgenomen door zanger Brook Benton, die er in 1970 in de VS zijn laatste grote hit mee scoort.
Ik kom die versie tegen op Soul Years 1970, een verzamel 2CD met -je raadt het nooit- soul hits uit het jaar 1970.
In de Nederlandse Top 40 scoren beide heren er in elk geval geen hit mee. De Amerikaanse zangeres Randy Crawford doet dat wel, in 1981, maar die versie is nou niet bepaald favoriet bij deze luisteraar.
Tony Joe White scoort in de Nederlandse Top 40 nog wel twee andere hits op eigen naam. Groupy Girl uit 1970 is daarvan de grootste. Zijn volgende hit scoort hij pas 22 jaar later met You're Gonna Look Good in Blues.
In de tussentijd is Tony Joe White vooral in trek als songschrijver.
Elvis Presley neemt een aantal nummers van Tony Joe White op, meest succesvol is zijn cover van Polk Salad Annie.
Rory Gallagher speelt As The Crow Flies op zijn live album Irish Tour.
Tony Joe White zelf neemt een aantal halfbakken disco albums op in de tweede helft van de jaren 1970 en begin jaren 1980.
In 1989 komt de carrière van Tony Joe White pas weer in een stroomversnelling als Tina Turner het album Foreign Affair uitbrengt waar maar liefst vier nummers van White op staan, waaronder een van de grootste hits van dat album: Steamy Windows.
De carrière van Brook Benton kent een vergelijkbaar verloop met de carrière van Tony Joe White.
Brook begint in een gospelkoor, maar brengt vanaf 1956 een gestage stroom singles en albums uit. Vaak zelf geschreven materiaal (meestal met vaste schrijfpartner Clyde Otis), waarvan ook veel met succes wordt opgenomen door andere artiesten.
Clyde McPhatter, Otis Redding en Ben E. King nemen A Lover's Question op
Chris Isaak ontfermt zich over Doncha Think It's Time.
Alweer Randy Crawford, maar ook Tom Jones en Mavis Staples hebben Endlessly op het repertoire (gehad).
Shakin' Stevens & Bonnie Tyler (pas overleden) nemen samen A Rockin' Good Way op, oorspronkelijk een duet van Brook Benton met zangeres Dinah Washington.
En dat is maar een deel van alle covers van Brook Benton hits.
Na zijn laatste grote succes met Rainy Night in Georgia brengt Brook Benton nog weer meer gospelmuziek uit. En ja, ook Brook waagt zich aan een paar halfbakken disco albums.
Voor Rainy Night in Georgia heeft Brook net een aantal jaar met weinig hitsucces achter de rug. Hij neemt het nummer op voor het Cotillion label, een sublabel van Atlantic Records. In de band spelen onder andere veteranen als pianist Dave Crawford (geen familie van Randy, wel schrijver van soulklassiekers als What a Man, Young Hearts Run Free en Precious, Precious), gitarist Cornell Dupree en op mondharmonica Toots Thielemans.
De enige keer dat Brook Benton in Nederland (bijna) de Top 40 haalt is in 2011, zowat 22 jaar na zijn overlijden. Hij blijft dan samen met Caro Emerald in de Tipparade steken met de kersthit You're All I Want for Christmas.
Brook Benton overlijdt in 1988. Tony Joe White in 2018.
Alle hierboven genoemde nummers en wat bijpassende hits heb ik weer voor jullie in een Spotify lijstje gezet. Die hele Soul Years 1970 dubbel CD heb ik overigens ook maar even nagebouwd in een Spotify lijstje.
Ga ervan genieten.
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 100
Elke week een mixtape lijstje op Spotify met 90 minuten muziek van de afgelopen 90 jaar.
Ga ervan genieten.
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 120
De Amerikaanse R&B groep En Vogue komt naar Nederland voor een aantal concerten.
De groep is bedacht door producers Denzil Foster en Thomas McElroy (voorheen in Club Nouveau). Uit 3000 kandidaten selecteren die mannen Maxine Jones, Cindy Herron en Dawn Robinson. Later wordt het trio uitgebreid tot kwartet door Terry Ellis toe te voegen.
In 1990 komt debuutalbum Born To Sing uit en de single Hold On is meteen een wereldwijde hit. Met alle videoclips die de dames uitbrengen wordt duidelijk dat zij een meer stijlvolle en artistieke uitstraling willen geven dan de gewone dance-diva-videoclips.
Het tweede album Funky Divas verschijnt in 1992 en bevat hits als My Lovin’ (You’re Never Gonna Get It), Givin’ Him Something He Can Feel en Free Your Mind. In 1993 verschijnt de EP Runaway Love met daarop het nummer Whatta Man, een samenwerking met Salt ‘n’ Pepa.
De dames nemen een rustpauze. Terry brengt in de tussentijd haar soloalbum Southern Gal uit. De geruchten komen daardoor snel op gang dat de groep uit elkaar gaat.
In 1996 komt de groep terug en scoort gelijk hun grootste hit tot nu toe, Don’t Let Go (Love).
De dames willen aan een nieuw album gaan werken, maar er moeten eerst contracten worden getekend en dat verloopt niet zoals gepland. Uiteindelijk verlaat Dawn de groep in 1997.
En Vogue gaat dus verder als trio. Zangpartijen moeten opnieuw worden opgenomen en de naam van het album Friendship wordt veranderd in EV3. De single Whatever is daarna nog een bescheiden hit en slim genoeg zetten ze Don’t Let Go (Love) ook op dit album (is eigenlijk opgenomen voor de soundtrack van de film Set It Off). De andere singles vallen tegen qua verkoop. Het album klinkt als geheel wat middelmatig, niet meer onderscheidend ten opzichte van tijdgenoten als Destiny’s Child of TLC.
Ook moeten de dames hun wereldtournee afzeggen wegens tegenvallende ticketverkoop. Of deze resultaten komen door het vertrek van Dawn is niet duidelijk, maar het trio moet tijdens de opnames van dit album ook met veel verschillende producers werken.
De solocarrière van Dawn komt ook niet helemaal lekker op stoom. Ze werkt samen met Nas en is lid van de groep Lucy Pearl (met Raphael Saadiq en Ali Shaheed). Met die groep scoort ze kleine Top 40 hits in NL, waarvan Don’t Mess With My Man de minst kleine is.
In 2000 komt En Vogue met hun vierde album, genaamd Masterpiece Theatre. Riddle is de enige (en behoorlijk leuke) single die zij van het album uitbrengen. Het concept is om muziek te maken op basis van samples en melodieën uit klassieke muziek. Soms werkt dat (naar mijn smaak) best goed, andere keren… wat minder. Luister en oordeel zelf…
Kort nadat het album uit de hitlijsten verdwijnt wordt En Vogue door hun platenmaatschappij ontslagen en stapt Maxine uit de groep om meer tijd met haar familie te kunnen doorbrengen.
Maxine en Dawn treden daarna nog een tijdje op onder de naam Funky Divas. Sterke naam. 😎
Amanda Cole komt En Vogue versterken. Samen nemen ze in 2002 een nieuw album op, genaamd The Gift Of Christmas. De komst van Amanda is maar van korte duur. Ze wil liever solo verder gaan en verlaat de groep. Nieuwe versterking wordt gevonden in Rhonda Bennett.
In 2004 komen de dames met het album Soulflower. Het album wordt alleen uitgebracht in de Verenigde Staten en is daarom ook niet op Spotify te beluisteren.
In 2017 verschijnt hun zevende studioalbum Electric Café. Geen groot commercieel succes, maar geen slechte plaat. Ook de singles en EP die tussen Soulflower en Electric Café zitten, zijn vaak verrassend leuk. Maar grote commerciële successen, dat zit er niet meer in.
De dames hebben in hun carrière meer dan 20 miljoen albums verkocht, zeven Grammy Awards nominaties gekregen en drie Soul Train Music Awards, zeven MTV Video Music Awards en twee American Music Awards kunnen verzilveren.
Voormalig lid Dawn Robinson is een beetje het probleemkind. Ze is alweer een tijdje in between managers en woont naar eigen zeggen al 3 jaar in een auto, wat haar wel sterker maakt. Het is maar hoe je het bekijkt...
Alle (ex) zangeressen van En Vogue hebben solo in elk geval stukken minder succes dan dat ze samen als En Vogue hebben. Maar voor deze tournee is de groep volledig gevuld met originele leden, namelijk Maxine Jones, Cindy Herron en Terry Ellis.
Ga intussen genieten van ruim 50 keer En Vogue op hun best, als Funky Divas