Home
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 30
Morgenavond gaan we naar The Three Degrees. Althans één van de twee versies van deze damesgroep, elk met een eigen "official website".
Wij gaan naar de versie met Valerie Holiday (Three Degree sinds 1967, volgend jaar 60 jaar in dienst), Freddie Pool (Three Degree sinds 2011) en Hazel Payne (Three Degree sinds 2025). Die laatste zou je kunnen kennen van A Taste Of Honey, een discogroep die in 1978 internationaal een dikke hit scoort met Boogie Oogie Oogie. Dat nummer haalt in Nederland slechts plek 32 in de Top 40, maar in verschillende andere landen behaalt het nummer de top 10 of zelfs de eerste plaats.
Er bestaat ook een Three Degrees rondom Helen Scott, een andere Three Degree met eveneens veel dienstjaren. Helen zit in de groep van 1963 tot 1966 en daarna opnieuw vanaf 1976 tot ergens rondom Covid. Alles bij elkaar zeker 50 jaar als Three Degree dus. Helen is nog wel te horen op het meest recente album van de dames, Strategy uit 2016. Maar inmiddels leidt ze een eigen versie van The Three Degrees met zangeressen Skyler Jordan en Tamika Peoples, twee zangeressen die dan weer niet voorkomen in het uitputtende overzicht met Three Degrees bezettingen op de site van Valerie...
Er is daar iets vreemds gebeurd...
En dan nog de vraag of er misschien nog een derde versie van de groep is. Tenslotte leeft Sheila Ferguson (Three Degree van 1966 tot 1986) ook nog en die is -net als Valerie- te horen op alle originele hits die de dames in Nederland hebben gescoord. Niet onbelangrijk detail: Sheila is daarbij meestal de leadzangeres. Die rol is later overgenomen door Valerie. Sheila is een solocarrière gestart die haar vooral in musicals en op TV brengt. Maar check eens haar meest recente solo "hit" Fool Of The Year (van het album Disco 2008) aan het eind van het lijstje, prima plaatje waar geen enkele Three Degree zich voor zou schamen.
Valerie, Sheila en Fayette Pinkney (Three Degree vanaf de oprichting in 1963 tot 1976, overleden in 2009) tekenen bij Philadelphia International en brengen daar hun (inmiddels derde) album The Three Degrees uit. Met daarop hun eerste grote internationale successen Dirty Ol' Man, Year Of Decision en When Will I See You Again.
Dirty Ol' Man is alleen in Nederland en België een nummer 1 hit, in veel landen wordt de tekst te expliciet bevonden en in Groot Brittanië komt de single niet eens uit. Kort na het succes van Dirty Ol' Man wordt ook het al eerder opgenomen, grotendeels instrumentale T.S.O.P. (The Sound Of Philadelphia) opnieuw uitgebracht, daarop zijn de dames te horen met studiogroep MFSB (Mother Father Sister Brother). Dat nummer is de tune van het TV programma Soul Train. MFSB brengt later nog een andere single uit met The Three Degrees, Love Is The Message.
Het volgende studio album van de dames heet afwisselend in welk land je hem koopt With Love (Europa), International (Japan) of Take Good Care Of Yourself (Groot Brittanië). Dat album bevat de hits Get Your Love Back en Take Good Care Of Yourself. De Japanse versie bevat twee afwijkende hits alleen voor de Japanse markt: Midnight Train en Nigai Namida, die laatste zingen de dames zelfs in hun beste Japans. Helaas niet te vinden op Spotify.
Daarna is het in Nederland even gedaan met de hits. Het duurt tot 1979 voordat de dames ineens kort achter elkaar twee hits scoren met Givin' Up Givin' In en The Runner, beide geproduceerd door Giorgio Moroder.
Hun laatste hitje in Nederland scoren The Three Degrees in 1985 met The Heaven I Need, geproduceerd door Stock, Aitken & Waterman.
Dit Spotify lijstje begint met de negen hits die de dames in Nederland scoren. Daarna volgen drie nummers van het meest recente album Strategy, hits die ongetwijfeld ook voorkomen op de setlist van het concert. En dan volgt een min of meer chronologisch overzicht van andere hits van de dames. Aan het einde van de lijst nog een stel nummers van andere artiesten die The Three Degrees tijdens optredens ook vaak brengen. En als toetje een paar solo hits van Fayette Pinkney, Sheila Ferguson, Valerie Holiday en Miquel Brown. Die laatstgenoemde is in 1986 korte tijd ook een Three Degree geweest (Helen Scott is dan met zwangerschapsverlof), maar je kent Miquel waarschijnlijk vooral van haar solohits So Many Men, So Little Time en Close To Perfection.
Ga ervan genieten
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 32
Deze week een langere mixtape en een iets langer verhaaltje.
Afgelopen zaterdag ben ik naar een bijeenkomst van de AFNDC geweest. AFNDC staat voor Audio Freaks Nichten Disco Club. Een stel 50 plusserige mannen met een zwak voor disco en audioapparatuur, niet persé in die volgorde. Opgericht in 2017 met vrijwel elk jaar een live bijeenkomst en nog altijd een erg levendige Whatsapp groep waarin veel obscure disco kneiters ter sprake komen en ander aanverwant geklets over de eerdergenoemde hoofdonderwerpen.
Zaterdag hebben we vrijwel alleen muziek uit de jaren 80 gedraaid. Uitzondering het veel oudere Bloody Mary van Tom & Dick (nog uit de collectie van mijn Ome Jaap) en het nieuwere Toxicity van System Of A Down. Tussendoor eigenlijk vooral Giorgio Moroder, Sheila E, Fra Lippo Lippi, Alexander Robotnick, E.G. Daily en meer van dat soort helden.
Ik suggereer op een gegeven moment ook eens iets recents te draaien, bijvoorbeeld The Dead Dance van Lady Gaga. Een prima en redelijk disco beïnvloed plaatje dat nu gewoon hoog in de Top 40 staat. Je ziet angst en twijfel toeslaan, maar ach, het valt eenmaal beluisterd eigenlijk best mee.
Dus ik heb weer een missie voor mezelf bedacht: een lijstje met enigszins vergelijkbare disco / 80s beïnvloede hits uit de afgelopen 10 jaar. En dat lijstje staat hier.
Ongeveer de helft is van de afgelopen twee jaar, andere helft mag wat ouder, maar niet verder terug dan 2016. Vier uur muziek, dat is ongeveer dezelfde tijd die we afgelopen zaterdag hebben besteed aan (vooral) jaren 80 muziek (grotendeels) vanaf vinyl en schuiven met speakers.
Ga ervan genieten
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 44
Komende woensdag mogen we weer stemmen tijdens de Gemeenteraadsverkiezingen 2026. Overal waar je kijkt, hangen posters van politieke partijen waarop je kunt stemmen. Met daarop meestal (niet altijd even flatteuze) foto’s van de lijsttrekker(s) van desbetreffende partij.
De meest opvallende posters vind ik die van de PVV. In Den Haag staat Geert Wilders zelf op de poster, al vermoed ik dat Geert echt niet in de Haagse gemeenteraad gaat plaatsnemen. Nog opvallender is de PVV-poster van divisie Zoetermeer. Hier geen foto, maar alleen de letters PVV en het partijlogo met de zeemeeuw. Een dier dat volgens PVV staat voor vrijheid. Daaronder de slogan Zoetermeerders weer op één. Kijk je in het verkiezingsprogramma, dan staat daar als punt 1. Asiel en Immigratie: Eerst onze eigen mensen met daaronder een pleidooi voor sluiting van het AZC. Vrijheid voor alle Zoetermeerse inwoners lijkt minder belangrijk. En vrijheid is associeer ik overigens zelden met een zeemeeuw, maar goed, ieder zijn ding.
Ik denk bij de zeemeeuw eerder aan de vals lachende kantoormeeuw uit Guust Flater of aan de fraaie term zeemeeuwmanager: die komt krijsend binnen, vreet alles op, schijt de hele boel onder en vertrekt met stille trom.
Van politiek heb ik (gelukkig) maar weinig verstand. Dan liever de muziek. Welke rol speelt de zeemeeuw daar, vraag ik me al mijmerend af? Dat wordt vast geen lange lijst, denk ik eerst. De bands A Flock Of Seagulls en Steve ‘N’ Seagulls, een paar nummers met Seagull in de titel en het album Jonathan Livingston Seagull van Neil Diamond. O ja, en de Vuile Zee Ballade van Rubberen Robbie natuurlijk.
Maar ik vergeet daarbij gemakshalve de nummers waarin je duidelijk zeemeeuw(achtige) geluiden hoort. Wordt het uiteindelijk toch nog een aanzienlijke lijst.
We beginnen maar even met de bands met een zeemeeuw in de naam.
A Flock Of Seagulls is een bijna vergeten Britse new wave band die -je gelooft het niet- nog altijd bestaat. Van de originele bezetting is alleen nog zanger en toetsenist Mike Score over. Voordat hij de band opricht, is Mike kapper van beroep. En tijdens het meest succesvolle deel van de carrière van de band is Mike getooid met een kapsel waarop PVV-leider Geert Wilders ongetwijfeld stikjaloers zou zijn. Tegenwoordig heeft Mike eerder coupe kalende grijze dakduif. De band haalt in Nederland slechts één keer de Top 40 met The More You Live, The More You Love (1984). In de VS scoort de band twee jaar eerder al een hit met I Ran (So Far Away) en in eigen land met Wishing (If I Had A Photograph Of You).
Steve ‘N’ Seagulls is een Finse countryrockband die bluegrass versies speelt van bekende hardrock- en metalnummers. De band is afgelopen december nog te zien geweest in het Paard. Geen van hun covers heeft ooit de Nederlandse Top 40 gehaald, maar een flink stel originele versies natuurlijk wel. Gewoon voor de leut maar eens de meest populaire cover van Steve ‘N’ Seagulls in het lijstje gezet.
Dan de nummers met Seagull in de titel. Voor een niet bepaald muzikaal klinkende vogel, wordt de zeemeeuw toch nog best vaak bezongen, vaak ook weer als symbool van vrijheid.
En dan dus nog de zeemeeuwen die te horen zijn als geluidseffect in liedjes. Dat is echt een heel beste verzameling van hits van uiteenlopende artiesten als Otis Redding, PJ Harvey, The Beatles, Koop, Radiohead, en ga zo maar door. Ik heb eens gegoogled en kom dan veel lijstjes tegen met "zeemeeuw hits", zoals deze, deze en deze. Veel voor mij onbekende muziek. Allemaal beluisterd en met het beste ervan heb ik dan weer dit Spotify lijstje gemaakt. Hilarisch vind ik wel dat Burn van The Cure door mensen wordt genoemd als meeuwenhit, terwijl het nummer is gemaakt voor de speelfilm The Crow. Ik denk dan toch weer aan De Vuile Zee Ballade van Rubberen Robbie: Opa, wat is dat voor een rare kraai? Dat ben een zeemeeuw, jonge...
Een belangrijke misser op Spotify is het nummer Lesbian Seagull van niemand minder dan Engelbert Humperdinck. Ooit onderdeel van de film Beavis and Butt-head Do America (wie kent deze B&B nog?). Bij het kapsel van Beavis moet ik trouwens wederom aan Geert Wilders denken.
Goed, tot slot, op een iets serieuzere toon: Jonathan Livingston Seagull, het album van Neil Diamond en de soundtrack van de film gebaseerd op de gelijknamige en destijds zeer geliefde roman van Richard Bach uit 1970. Uit de hoestekst: Jonathan Livingston Seagull is geen gewone vogel. Hij gelooft dat elke meeuw het recht heeft om te vliegen, om de ultieme vrijheid van uitdaging en ontdekking te bereiken, en vindt zijn grootste voldoening in het bijbrengen van de vreugde van het vliegen en de kracht van dromen aan jongere meeuwen. Seabird, het meest bekende nummer uit de soundtrack sluit het zeemeeuwen verhaal af.
Nou met zoveel vrolijkheid, vrijheid en inspiratie heb ik tegen de verwachting in genoeg voer voor best een heel lang lijstje. PVV Zoetermeer, in elk geval bedankt voor het lachen...
Ga ervan genieten.
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 34
Elke week een mixtape lijstje op Spotify met 90 minuten muziek van de afgelopen 90 jaar.
Ga ervan genieten.