Home
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 107
Om je een indruk te geven hoe wonderlijk mijn muzikaal brein werkt, hierbij een lijstje met mijn gedachtesprongen vertaald naar een stel nummers die volgens mijn rare logica aan elkaar relateren. Ik denk niet dat Spotify Song DNA diezelfde links maakt, maar mijn hoofd doet dat dus wel.
Ik begin aan dit lijstje begin 2008. Ike Turner is net overleden aan een overdosis cocaïne en het is nog jaren voordat Donald Trump president wordt. Beide heren spelen een belangrijke rol in het verhaaltje.
Trump is dan gewoon nog een patserige zakenman met meer geld dan verstand. Hij verspreidt in 1991 het verhaal dat hij een affaire met Carla Bruni heeft. Carla is in 2008 net getrouwd met Nicolas Sarkozy, op dat moment de president van Frankrijk. Carla ontkent het hele verhaal al jaren en noemt Trump een idioot. Fake news dus, nou ja, behalve die terechte observatie van Carla zelf dan. Het bekendste liedje van Carla Bruni, Quelqu’un m’a dit opent het lijstje.
The Time, een satellietgroep van Prince, maakt in 1990 het fijne Donald Trump (Black Version) en Prince zelf scoort in 1981 een van zijn eerste hits in Nederland met Controversy, allebei ook prima passende nummers bij dit bovenstaande verhaal.
Tina Turner neemt tijdens haar eerste solo tournee het Prince nummer Let's Pretend We're Married op in de setlist van haar concerten. Ook prachtig passend bij het thema. Tina heeft zich na jaren vernedering eindelijk losgemaakt van Ike Turner. Better Be Good To Me is ook zo'n nummer dat lijkt te gaan over haar relatie met Ike. Al is dat een cover die op zich niets met Ike en Tina te maken heeft. Het nummer zit prominent in de eerste serie en in de officiële soundtrack van TV serie Miami Vice. Die serie draait vaak om drugs gerelateerde criminaliteit.
Ike Turner zelf doet rond 1980 nog volop alsof er niks aan de hand is. Party Vibes is een nummer van Ike’s album The Edge. Op de cover (zie de foto hierboven) alleen een scheermesje, ongetwijfeld om die lijntjes cocaïne netjes te schikken voor Ike ze opsnuift. De plaat bevat op de A kant nummers met Tina op zang, opgenomen rond 1975 in de nadagen van het huwelijk van Ike en Tina. De B kant is gevuld met nummers opgenomen in 1980. Party Vibes is het best geslaagde nummer daarvan. Volgens de credits zou je ook daar Tina horen, maar ik hoor dat niet echt terug. Lijkt me ook sterk, aangezien Tina dan alweer een paar jaar van Ike af is.
Tom Petty and the Heartbreakers nemen in 1978 Listen To Her Heart op, een nummer over een vrouw die door een man wordt opgesloten in huis. Gebaseerd op een echt gebeurd verhaal waarbij alweer die Ike Turner betrokken is. Ike houdt een feestje waar hij -onder invloed van cocaïne- besluit om Jane Benyo, de vrouw van Tom Petty, tegen haar wil samen met de andere gasten op te sluiten in zijn huis.
Benmont Tench, de toetsenist van Tom Petty's Heartbreakers speelt keyboard op het Ramones nummer Howling At The Moon (Sha La La La La).. Dave Stewart van The Eurythmics produceert het nummer. De hele plaat is bedoeld om The Ramones eindelijk een echte commerciële doorbraak te bezorgen, na het korte hitsucces van Rock ‘N’ Roll High School een paar jaar eerder. Die poging mislukt jammerlijk.
Dave Stewart en Annie Lennox van The Eurythmics nodigen rond dezelfde tijd Stevie Wonder uit om de hit There Must Be An Angel (Playing With My Heart) op te leuken met een mondharmonica solo. Dat nummer wordt wèl een dikke hit.
Goed idee, denkt Chaka Khan weer even later en zij vraagt Stevie om datzelfde ook te doen bij haar Prince cover I Feel For You, wederom een dikke hit. Grandmaster Melle Mel rapt het intro van deze hit. En hij is onder meer bekend van het anti cocaïne nummer White Lines (Don’t Do It) en het wat minder bekende Vice, uit de soundtrack van juist, Miami Vice.
Prince zelf huurt liever iemand anders in om mondharmonica te spelen. Ene Sheryl Crow. Prince neemt Sheryls hit Everyday Is A Winding Road op voor zijn album Rave Un2 The Joy Fantastic en vraagt Sheryl zelf om een moppie mee te zingen en mondharmonica te spelen op zijn eigen nummer Baby Knows.
Sheryl zelf komt dan net van een romance met God zelf, nou ja, met Eric Clapton dan toch. En met Eric maakt ze wel vaker muziek. Check de live versies van Sheryls Run Baby Run of het Cream nummer White Room in dit lijstje. Haar nummer My Favorite Mistake gaat over de affaire met Clapton.
Eric speelt in de tijd dat hij nog in Cream zit ook de gitaarsolo in het Beatles nummer While My Guitar Gently Weeps. Eric en Beatle George Harrison zijn dan goede vrienden. Ze schrijven samen het Cream nummer Badge, dat nog altijd een plekje heeft in Eric Claptons setlists.
Alleen legt Eric het op een gegeven moment aan met Patty Boyd, dan nog mevrouw Harrison. Over die dame zijn ook nogal wat nummers geschreven. Bijvoorbeeld het Beatles nummer Something, het volledige Derek & The Dominos album Layla and Other Assorted Love Songs en ook de solo hit Wonderful Tonight van Eric Clapton, ze gaan allemaal over die ene Patty Boyd.
Eerdergenoemde Prince en Tom Petty voeren samen met Jeff Lynne en Dhani (zoon van George) Harrison nog een fijne versie uit van dat While My Guitar Gently Weeps, die staat helaas niet meer op Spotify, nog wel op YouTube.
Carla Bruni tot slot zingt gewoon rustig verder over haar grote liefde Nicolas Sarkozy in liedjes als Mon Raymond en Tu Es Ma Came. Dat laatste nummer komt in 2008 uit en bevat een verwijzing naar cocaïne, het bekendste exportproduct van Colombia. Die verwijzing wordt niet bepaald door iedereen gewaardeerd. En zo zijn we eigenlijk weer terug bij af...
Eric Clapton -die overigens ook een affaire met La Bruni heeft gehad- neemt het J.J. Cale nummer Cocaine op. Eric zelf over dat nummer: "Het is niet goed om opzettelijk een anti-drugsnummer te schrijven en hopen dat het aanslaat. Over het algemeen worden mensen daar juist boos over. Het zou hen storen wanneer iemand anders iets in hun gezicht probeert te duwen. Dus het beste om te doen is om iets te brengen dat dubbelzinnig is - dat, wanneer je het bestudeert of reflecteert, het gezien kan worden als "anti" - wat het nummer Cocaine doet is juist een anti-cocaïnenummer. Wanneer je het bestudeert of ernaar kijkt en een beetje nadenkt... vanaf een grote afstand... of als het voorbij komt... het juist klinkt als een nummer over cocaïne. Maar eigenlijk is het vrij slim anti-cocaïne." Juist, weetjewel vogel.
Nicolas Sarkozy is in 2025 door de rechtbank in Parijs veroordeeld tot vijf jaar cel en een boete van 100.000 euro.Sarkozy is schuldig bevonden aan criminele samenzwering vanwege het sluiten van een deal met de Libische dictator Khadaffi.
En tijdens het bewind van Khadaffi (1969–2011) is drugssmokkel in Libië selectief gedoogd en strategisch gebruikt door de geheime dienst om controle te behouden over opstandige stammen en grensregio's. Frisse business allemaal weer....
Prince dan maar het laatste woord met een mooie samenvatting:Sign 'O' The Times.
Alle gekkigheid staat weer in dit fijne Spotify lijstje.
Ga ervan genieten
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 100
Vandaag is Tigo jarig, de DJ en bassist van Boys From The Hoodie. En zoals het een goede DJ en bassist betaamt, kent Tigo z'n klassiekers.
De Roland TB-303 is zo'n klassieker, een bas-synthesizer met ingebouwde sequencer. Begin jaren 80 geïntroduceerd om muzikanten (met name gitaristen) te helpen om makkelijk een baspartij te laten meespelen, zodat je makkelijker je partijen kunt oefenen of snel in je eentje een demo kunt opnemen. Al snel blijkt dit apparaat bij die oorspronkelijke doelgroep nauwelijks aan te slaan. Een aantal muzikanten gebruikt de TB-303 wel en dat levert vroege jaren 80 dancehits op als In The Heat of The Night van Imagination, Let The Music Play van Shannon en Candy Girl van New Edition.
De TB-303 komt in Japan in 1981 op de markt en in 1984 stopt Roland de productie. Alle niet verkochte TB-303's liggen dan al snel voor dumpprijzen in de muziekwinkels. En precies dan begint de TB-303 plotseling aan een onverwachte opmars in een nieuw genre dance muziek.
Ene Nathaniel Jones, in het clubcircuit van Chicago bekend als DJ Pierre, heeft in 1985 een met een paar vrienden de groep Phuture opgericht. De mannen proberen met minimaal budget in winkels te zoeken naar interessante muziekapparatuur om die apparatuur vervolgens tot het maximale uit te proberen. Zo vinden ze een afgeprijsde TB-303, heel handig geleverd met een Japanse handleiding.
De mannen sluiten hem aan op een drumcomputer en beginnen patronen te spelen. Eéntje ervan blijft hangen en Pierre begint aan de knoppen te draaien om het geluid radicaal te veranderen. Het klinkt heel vreemd, maar ook erg gaaf, dus de mannen besluiten die jamsessie op te nemen. Die opname belandt bij DJ Ron Hardy van de legendarische Music Box-club in Chicago. Die draait het nummer die avond vier keer. De eerste keer weet nog niemand hoe te dansen op deze maffe muziek, maar bij de vierde keer klikt het en begint de hype rond het dan nog titelloze nummer. Pas twee jaar later verschijnt dit nummer als Acid Tracks van Phuture en is een nieuw genre geboren, acid-house.
Dit genre slaat al snel de oceaan over en start in Europa The Second Summer Of Love in 1988. Jongeren slaan massaal aan op deze maffe stuitermuziek die je vooral hoort op illegale nachtfeesten waar de nodige middelen gebruikt worden om de hele nacht te kunnen doorfeesten. De media en de overheid maken zich zorgen over die ongereguleerde raves, waardoor in de scene al snel wordt gestuurd naar legale locaties en grootschaliger legale festivals.
Elk jaar is op 30 maart (303 tenslotte) de zogenaamde Roland TB-303 dag. En inmiddels zijn er van de TB-303 al vele klonen gemaakt, zowel door Roland als door andere fabrikanten.
In het Spotify lijstje vind je dik 100 hits met de TB-303 in een prominente hoofdrol. Veel acid tracks uiteraard, maar ook muziek in heel andere stijlen.
Hieronder een stel links naar sites over de Roland TB-303, de laatste is naar de pagina met het hele verhaal, de officiële versie van Roland zelf.
https://en.wikipedia.org/wiki/Roland_TB-303
https://www.vintagesynth.com/roland/tb-303
https://www.musicradar.com/news/producers-guide-to-the-roland-tb-303-and-clones
https://www.roland.com/uk/promos/303day/
Ga ervan genieten
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 382
Zondagmiddag 16 augustus vanaf 14:30 uur treedt ondergetekende met Steel Factory op in de Muziektent Nieuwkoop.
Er staat in onze bio dat we een Nieuwkoopse band zijn, maar dat klopt niet helemaal. Gitarist Jan en bassist Bert wel, maar onze zanger Menno en saxofonist Ruben komen uit Woerden en ondergetekende op drums komt uit Zoetermeer. Een echte regioband dus.
Onze oefenruimte is in de industriewijk van Nieuwkoop, de bandnaam Steel Factory komt daar vandaan. We spelen in een eigen ruimte in het bedrijfspand waar vroeger het staalconstructiebedrijf van gitarist Jan in zat.
Over optredens van mijn bandjes zeg ik meestal dat ze “bij voorbaat legendarisch” zijn. In het geval van Steel Factory geldt dat zeker, gezien de hoge frequentie van onze optredens.
Ik zit sinds december 2019 in de band. Heb dan een paar weken tijd om nummers in te studeren voor ons eerste optreden in de nieuwe bezetting in januari 2020.
Kort na dat eerste optreden starten de corona maatregelen. Ons eerstvolgende optreden is pas in maart 2022, dus dik 2 jaar later.
Het komende optreden in de Muziektent is maar liefst ons derde optreden in deze samenstelling. Weer dik 4 jaar later.
Dus om te zeggen dat onze ambities qua optreden torenhoog liggen, is wellicht wat overdreven.
Met bassist Bert (ook bekend als BertBas) en zijn vaste bandmascotte Tinus speel ik al heel lang in allerlei bandjes. Voor het eerst in 2008 als de ritmesectie van Vinnie & The Little Sistahs. Daarna in de bands Midnight Supply (zie voor wat meer foto's en video ook hier, wel beetje zoeken naar 2013 tot en met 2016, de band is al paar keer van samenstelling veranderd) en Blue Rocks Band. Allemaal bands met veel meer oefensessies dan echte optredens. Hier en daar is nog wel wat op YouTube te vinden.
https://www.youtube.com/watch?v=Z5T5qjahBVU
https://www.youtube.com/watch?v=MjdXOrmy6Vo
https://www.youtube.com/watch?v=vGY4n4bg0t0
https://www.youtube.com/watch?v=GVqFAtqfxSQ
https://www.youtube.com/watch?v=MYpe1qw8PAQ
Bij een optreden van Midnight Supply in Noorden (een dorp net naast Nieuwkoop) leer ik gitarist Jan kennen. BertBas kent Jan al jaren, want ze spelen samen ook in de eveneens legendarische band De Pennywafels.
De mannen van staal Menno en Ruben uit Woerden leer ik pas kennen als we gaan samenspelen in Steel Factory. Inmiddels dus ook al dik 6 jaar. Ruben is waarschijnlijk onze meest geschoolde muzikant en Menno is misschien niet de zanger met het grootste bereik, maar is op zeker de zanger met het meeste gevoel voor show.
En wat spelen jullie dan eigenlijk? Nou, in elk geval de muziek uit dit Spotify lijstje, uiteraard in onze geheel eigenwijze versies.
Als je zin en tijd hebt, kom het maar eens checken. De volgende keer kan tenslotte wel weer een paar jaar duren. We treden minder vaak op dan Adele. Terwijl we toch zo bekend zijn...
Ga ervan genieten
- Details
- Geschreven door: Bert
- Categorie: Uncategorised
- Hits: 124
Vandaag zie ik twee Google aanbevelingen, allebei met een link naar Henry Mancini.
De eerste gaat over het overlijden van saxofonist Plas Johnson, vooral bekend vanwege zijn uiterst coole solo in de themamuziek van The Pink Panther, gecomponeerd door Henry Mancini.
De tweede gaat over de terugkeer van André van Duin en Ferry de Groot bij NOS radio Tour de France. Beide heren natuurlijk bekend van de Dik Voormekaar Show. En de thema muziek daarvan is Seventy Six Trombones in de versie van Henry Mancini.
Daarom maar een lijstje Henry Mancini, want zowel The Pink Panther als de Dik Voormekaar Show zijn echt wel all time favorieten van ondergetekende, maar ja, ik heb dan ook een gekke smaak.
Een van mijn eerste LP's krijg ik van mijn oma en is een dubbel album van Henry Mancini. Die opent met de twee bovengenoemde hits.
Enrico Nicola (Henry) Mancini volgt zijn opleiding aan Carnegie Tech Music School en de nogal prestigieuze Juilliard School of Music in New York. Zijn filmmuziek heeft veelal iets lichtvoetigs. Bekende soundtracks waaraan hij heeft gewerkt zijn onder ander The Glenn Miller Story, Breakfast At Tiffany's, Experiment In Terror. Daarnaast heeft Mancini ook voor televisieseries gecomponeerd: Peter Gunn, Cade's County, Thorn Birds, Hotel en Columbo.
In de jaren 1970 en begin 1980 is de muziek van Mancini amper te vermijden als je TV kijkt of radio luistert in Nederland. Naast de reeds genoemde hits is The Good Old Days (van Experiment In Terror) de herkenningmelodie van het consumentenprogramma Koning Klant en het begin van zijn nummer High Time zit in de oorspronkelijke herkenningsmelodie van het radioprogramma Ko de Boswachtershow. In 1978 scoren Emerson, Lake & Palmer een hit met hun versie van het thema van de TV serie Peter Gunn en weer twee jaar later zit datzelfde thema in de film The Blues Brothers.
De Engelse wikipedia pagina over Henry Mancini is veel uitgebreider dan de Nederlandse.
In dit Spotify lijstje komen die bovengenoemde hits allemaal terug in hun oorspronkelijke versie. Ga ervan genieten