Home

Details

Geschreven door: Bert

Categorie: Uncategorised

Gepubliceerd: 25 april 2026

Hits: 69

Op Koningsdag 2026 zou ex-KISS gitarist Ace Frehley 75 zijn geworden. Helaas is de beste man afgelopen oktober overleden.

Ace is er samen met drummer Anton Fig verantwoordelijk voor dat ik wil gaan drummen. Dat komt door het Ace nummer Hard Times, dat op de B kant van het KISS hitalbum Dynasty staat. En om nog preciezer te zijn, gaat het dan om de drumroffeltjes net voor het refrein en die dan beluisterd met koptelefoon. Daar werd kleine Bertje steevast een luchtdrummend blij ei van. En eerlijk gezegd, dat is nog steeds niet over, ruim 45 jaar later...

Het rommelt bij de opnames van Dynasty al een tijdje in de KISS gelederen en drummer Peter Criss wordt met stille trom op non actief gezet. Op Dynasty drumt en zingt hij alleen nog zijn eigen nummer Dirty Livin’, maar verder wordt al het drumwerk gedaan door Anton Fig. En die Anton speelt ook de hele plaat Unmasked mee met KISS. Mijn eerste twee KISS platen, maar dat had je misschien al begrepen. 

Anton maakt -zover ik weet- zijn allereerste professionele opnames als drummer op de soloplaat van Ace, toen nog binnen KISS context. En in de jaren 1990 speelt hij nog bij andere helden van me: Booker T. & the M.G.’s.

In 1978 brengen alle KISS bandleden op dezelfde dag een eigen soloalbum uit. De verkoopcijfers daarvan vallen nogal tegen, in elk geval in thuisbasis Amerika. Dus als KISS een jaar later doorbreekt in Europa, zijn die soloplaten voor weinig te vinden bij elke platenzaak. 

De enige KISS soloplaat die wel goed verkoopt en met New York Groove zelfs een hitsingle oplevert, is die van Ace Frehley. Prompt krijgt Ace op de volgende KISS platen veel meer ruimte toebedeeld om zijn eigen nummers te brengen. 

In 1979 steelt Ace de show als de band te gast is in de Tom Snyder show. Hier kun je die terugkijken, het is wel duidelijk waar de Spaceman naam vandaan komt. Maar blijft hilarisch, vooral de blikken van de duidelijk niet geamuseerde Gene en Paul.

Ik weet dit natuurlijk allemaal nog niet als ik voor het eerst die platen van Kiss hoor, maar ik kan inmiddels wel zeggen dat Ace solo wat mij betreft leuker is dan Kiss zelf.

KISS heeft een paar jaar terug de zoveelste afscheidstoernee gedaan, zonder Ace en zonder Peter Criss. Ik krijg een wat bittere smaak in de mond als ik lees dat Gene en Paul op het overlijden van Ace reageren met de term Onvervangbare Rocksoldaat. Dat hebben we ook weleens anders gehoord van die mannen.

De solocarrière van Ace komt wat moeizaam op gang. Zijn eerste plaat verschijnt pas in 1987, ruim 5 jaar na zijn officiële vertrek uit KISS. Onder de bandnaam Frehley's Comet. Het is een plaat die direct in het verlengde ligt van zijn allereerste soloplaat nog als lid van KISS. Net als bij die plaat speelt Anton Fig weer drums en is de productie in handen van Eddie Kramer (bekend van zijn werk met Jimi Hendrix, Led Zeppelin en The Who). In de VS wordt Into The Night een kleine hit. Rock Soldiers is de andere Ace klassieker van die plaat. 

Kort erna volgt de tweede plaat van Frehley's Comet, Second Sighting. Eerlijk gezegd, niet de beste plaat die Ace heeft gemaakt. Opvolger Trouble Walkin' is veel sterker. Het is ook de eerste plaat die onder de naam Ace Frehley verschijnt. Op die plaat is bovendien voormalig KISS drummer Peter Criss te gast. Die twee gaan kort erna zelfs op tournee als The Bad Boys From KISS.

Daarna blijft het lang stil. Pas in 2009 is Ace echt helemaal clean, niet langer meer The Spaceman vanwege de bergen drank en drugs die hij jarenlang tot zich neemt. En sindsdien maakt Ace met regelmaat erg leuke, ouderwets rockende platen. En geeft altijd wat rammelende, maar ook steevast rockende optredens waarbij hij per nummer tientallen plectrums het publiek in slingert.

Ik heb het geluk gehad om Ace een paar keer live te zien. Twee keer bij optredens met KISS tijdens de Second Coming periode als Ace en Peter weer tijdelijk in KISS mogen meespelen. Enige studionummer uit diezelfde tijd waarbij ze alle vier tegelijkertijd in één studio zijn is het Ace nummer Into The Void, het highlight van de enige en wat teleurstellende reünieplaat Psycho Circus.

En ook nog twee keer Ace solo gezien. Eerste keer (2008) ben ik daarvoor in mijn eentje naar 013 Tilburg afgereisd. Ace treedt daar op, terwijl KISS rond diezelfde tijd het Arrow Rock festival afsluit, met Eric Singer op drums en Tommy Thayer als vervanger van Ace, de onvervangbare rocksoldaat. De show van Ace is geweldig, die van Kiss met de vervangers is eigenlijk nogal... matig.

Tweede keer Ace is in 2015. Dit keer ongeveer in de achtertuin, in een afgeladen Boerderij Zoetermeer. Dat concert is het eerste concert waar ik samen met Sandra naar toe ben geweest. Direct ervoor hebben we nog romantisch getafeld bij Hofstede Meerzigt (waar we een paar jaar later zijn getrouwd). Het contrast met een volle Boerderij met hysterische KISS fans is best groot...

Veel meer over Ace op de Engelse wikipedia.

In dit Spotify lijstje heb ik alle nummers die Ace schreef voor Kiss op een rij gezet (OK, 2000 Man is origineel van The Rolling Stones), gevolgd door zijn soloplaten, de terugkeer bij Kiss en het vervolg van zijn solocarrière tot aan zijn laatste plaat 10,000 Volts.

R.I.P. Ace Frehley

Ga ervan genieten

Details

Geschreven door: Bert

Categorie: Uncategorised

Gepubliceerd: 22 april 2026

Hits: 34

Elke week een mixtape lijstje op Spotify met 90 minuten muziek van de afgelopen 90 jaar.

Ga ervan genieten.

Details

Geschreven door: Bert

Categorie: Uncategorised

Gepubliceerd: 18 april 2026

Hits: 31

Ik zou nog even terugkomen op Tom & Jerry, ook wel bekend als Simon And Garfunkel. Net als Tony Orlando, Neil Sedaka en nog veel meer singer songwriters starten zij hun muziekcarrière in de liedjesfabriek Brill Building.

Eerlijk gezegd: dol op Simon & Garfunkel ben ik nooit echt geweest. The Sound Of Silence is mijn eerste kennismaking met de muziek van die heren. Best OK, al kan ik het de laatste jaren niet meer luisteren zonder automatisch aan die afgrijselijke coverversie van Disturbed te denken die notabene hoger in de Top 2000 staat dan het origineel. 

Ik haal een keer Bridge Over Troubled Water bij de Wassenaarse bieb. Wel een teepje van gemaakt, maar al gauw staat daar weer wat anders op dat me op dat moment beter bevalt. Sommige liedjes van Simon And Garfunkel bevallen me dan weer wel. A Hazy Shade Of Winter bijvoorbeeld, zeker in de coverversie van The Bangles. Of Mrs. Robinson, liever ook weer in de coverversie van The Lemonheads.

Vooral met die Art Garfunkel heb ik moeite. Ik blijf hem maar associëren met Bright Eyes, de tranentrekker met die videoclip uit de film Watership Down. Hoogste plek in de Top 40 in 1979. Ik ben veel meer tevreden met I Was Made For Lovin' You van KISS, die dan net onderweg is naar die eerste plek in de Top 40.

Maar ach dat arme konijntje toch… Snik. Ja, en daar moet ik dus altijd aan denken als ik Garfunkel hoor zingen. Niet zo best…

Dan maar liever Paul Simon solo, al is ook daar weleens wat geneuzel te vinden. Graceland uit 1986 is veruit mijn favoriete plaat van Paul Simon en rond dezelfde tijd schaf ik -nieuwsgierig geworden- ook de verzamelaar Greatest Hits Etc aan. 

Mijn allereerste grote buitenconcert is het optreden van Paul Simon, 18 juni 1989 in het Goffertpark te Nijmegen. Dat concert staat in het teken van dat album Graceland, Pauls samenwerking met Afrikaanse muzikanten als Ladysmith Black Mambazo, Hugh Masakela en Miriam Makeba. En deze artiesten zijn allemaal present op dat concert. Je kan het slechter treffen. Voorprogramma’s Johnny Baby en Van Morrison doen mijn hartje nog niet echt sneller slaan, maar met Paul Simon en de hele club eenmaal op het podium slaat een vonk over en start een zeer memorabel optreden. Ik heb dan natuurlijk nog weinig ander vergelijkingsmateriaal. Ben een paar keer naar Parkpop geweest, maar dat is toch anders dan dit optreden waar iedereen speciaal voor gekomen is.

De setlist in Nijmegen komt grotendeels overeen met die van het optreden Graceland Live, verderop in dit lijstje. Dat concert is opgenomen in Zimbabwe in 1987, als Zuid-Afrika internationaal dik onder vuur ligt vanwege de apartheid en gastartiesten Hugh Masakela en Miriam Makeba daar niet welkom zijn. Van die laatste twee heb ik ook hun solo hits in Nederland ook in dit Spotify lijstje gezet. Als ik dan toch bezig ben…

Woensdag 22, vrijdag 24 en zaterdag 25 april geeft Paul Simon concerten in AFAS live. Die staan onder het mom A Quiet Celebration in het teken van zijn meest recente album Seven Psalms uit 2023. Dit lijstje sluit af met Wait, het laatste nummer van dat album. Na al die swingende en strijdbaar klinkende Afrikaanse vrolijkheid klinkt dit album meer alsof Paul Simon en zijn vrouw Edie Brickell klaar zijn om het moede hoofd neer te leggen. Ik heb nog maar even geen kaartje voor het concert gekocht. Ticketprijs is er trouwens ook eentje uit de categorie: Even slikken. Dan kun je misschien beter naar Ladysmith Black Mambazo gaan, die in december een aantal optredens in ons kikkerlandje doen.

Dat Seven Psalms album van Paul Simon is ook een vreemde eend in de bijt, maar ik kan het album op zich goed hebben. In ruim een half uur non stop loodst Paul Simon je akoestisch en verstild door zijn persoonlijke visie op spiritualiteit. Dat klinkt misschien niet als de grootste aanrader, maar ik heb hem in zijn geheel beluisterd: het zet je in elk geval even in een compleet andere wereld. Daarin lijkt t dus wel de letterlijke tegenhanger van Graceland, de ene extravert en vrolijk klinkend, de ander introvert en beschouwend. Voor allebei is wat te zeggen.

Heb je dan nog geen genoeg ervan, in 2024 is ook nog een lange documentaire over Paul Simon verschenen. Zie hier een recensie. En hier als tegengas nog een verhaal uit de Graceland tijd dat in die Paul Simon documentaire waarschijnlijk net buiten beschouwing blijft. Ook dat kan je aan het denken zetten. Weet Paul Simon wel dat wolven net zo gevaarlijk kunnen zijn als slapende leeuwen...?

Intussen beter gewoon vrolijk dansen op de muziek uit het lijstje.

Ga ervan genieten