Home

Details

Geschreven door: Bert

Categorie: Uncategorised

Gepubliceerd: 06 juni 2026

Hits: 34

The Fatal Flowers geven in 1990 hun laatste optreden op Parkpop in het Haagse Zuiderpark. Zonder dat we het door hebben eigenlijk. Gewoon een lekker degelijk rockend optreden en de volgende dag de wat cryptisch geformuleerde mededeling dat de band ophoudt te bestaan. Doodzonde, want naar mijn bescheiden mening is daarmee een van de beste bands uit Nederland opgeheven.

Ik leer de band kennen door hun meest bekende nummer Younger Days, afkomstig van het gelijknamige album uit 1986. Zo'n beetje het enige nummer van de band dat je nog weleens op de radio hoort. De band heeft een jaar daarvoor al een titelloos mini album uitgebracht. Die twee worden later als één album op CD uitgebracht.

Een vriend van me heeft het Fatal Flowers album Johnny D. Is Back! (1988) in de collectie. Dat album groeit uit tot een klassieker, in elk geval bij ons in huis. Het nummer Too Free van dat album is de enige Nederlandse inzending voor mijn eigen uitvaart (duurt nog even, hoop ik). De andere nummers voor die gelegenheid zijn voor Jimi Hendrix (The Wind Cries Mary) en Miles Davis (Flamenco Sketches). Dat wil wel wat zeggen over het belang van deze band, in mijn kleine wereldje in elk geval, denk ik.

In 1990 verschijnt de laatste FF plaat Pleasure Ground. De single Both Ends Burning (origineel van Roxy Music) haalt de Top 40 net niet. Toch staan we te popelen om die band nou eindelijk eens live te zien. De eerste keer dat dit lukt is in het Leidse popcentrum LVC. Robin Berlijn is dan de nieuwe solo gitarist van de band. En Robin is ook de zoon van onze buurvrouw, dus we zien hem met enige regelmaat langs komen. 

In 2019 komt de band voor het eerst in jaren weer bij elkaar voor een serie optredens. In de bezetting van Pleasure Ground, dus met buurjongen Robin wederom in de band. We zien ze dan optreden in het Paard in Den Haag.

En nu is de band weer bij elkaar gekomen voor een serie festival optredens, wederom in de Pleasure Ground bezetting. Aanleiding is het 40 jarig jubileum van het album Younger Days, inmiddels een steeds toepasselijker geworden titel. Ik lees een mooi interview met frontman Richard Janssen in de aanloop naar die festivaltournee. 

Ik heb The Fatal Flowers pas live gezien op het Ribs En Blues festival, het eerste echte optreden van deze tournee. Ouderwets vooraan en met regelmaat kippenvel, terwijl het in de tent zeker 30 graden was. Die mannen worden alleen maar beter, zeg ik geheel objectief... Heeft niks met jeugdsentiment te maken.

En gisteravond zie ik de band nogmaals in het Haagse Zuiderpark. Niet op Parkpop, want dat festival bestaat inmiddels al jaren niet meer, maar wel in het Zuiderparktheater. Een optreden op gewijde grond dus eigenlijk. En de band sluit nu af met een korte akoestische set, die ze helaas niet helemaal mogen afmaken.

Misschien pak ik nog wel een FF show mee, ergens later deze zomer...

De band heeft geen grote discografie, dus in het Spotify lijstje heb ik ook maar wat nummers gezet van andere projecten van Richard Janssen en Robin Berlijn.

Robin is tegenwoordig ook druk met een project rondom het indie label Carcassettes. Benieuwd waar dat allemaal nog toe gaat leiden.

Ik heb in oktober 2024 een lang verhaal geschreven waarin Robin en The Fatal Flowers ook een prominente rol spelen, dat staat hieronder:

Het verhaal van deze week begint op Burendag, dit jaar op 28 september. Ik krijg een appje van een van de trouwe volgers, mijn vroegere buurmeisje Inge. Heb je al een lijstje gemaakt van Bettie Serveert? Goede vraag, eerlijk gezegd heb ik al jaren niet aan die band gedacht, laat staan muziek van geluisterd. Ik ken ze van een teepje dat ik ooit had met daarop het debuutalbum Palomine uit 1992. Van dat album is in 2023 een 30 years special edition van uitgebracht. Best een leuke plaat, maar niet eentje die later alsnog op CD of LP in mijn platenkast is geëindigd. Ik had een ander teepje waar de band speciale gast is in een uitzending van de VPRO met een terugblik op de beste albums van 1992. Daarna ben ik de band wat uit het oog verloren, om het eens zachtjes te zeggen. Maar ze bestaan nog. Sterker nog, ze treden zelfs op.

Hier het lijstje van Bettie Serveert en hier nog meer info over de band. 

Ik ben eigenlijk van plan jullie te trakteren op een lijstje met Lou Reed en Velvet Underground. De beste man en zijn band waarmee hij legendarisch werd, zijn al een poosje aan een lijstje toe. En toevallig heeft Bettie Serveert een album opgenomen met alleen maar covers van Velvet Underground nummers. Mooi, dan kunnen die dus wel samen in 1 lijstjes inzending. Over Lou Reed is natuurlijk veel meer te vertellen, maar dat mag wikipedia doen. Ik wil het hebben over buren en verre vrienden. De buren van Lou Reed, uit New York zoals producer Bob Ezrin (Berlin, ook bekend van o.a. KISS en Pink Floyd), gitaristen Steve Hunter en Dick Wagner van de band van Lou Reed halverwege jaren 1970, maar ook te horen op albums van Alice Cooper, Aerosmith (Steve) en KISS (Dick). Lou Reed heeft zelfs nog teksten geschreven voor KISS ten tijde van hun conceptalbum (Music From) The Elder. En verre vrienden zoals David Bowie en zijn toenmalige gitarist Mick Ronson, producers en muzikanten op Transformer, het meest succesvolle album van Lou Reed, met daarop zijn meest bekende nummers Walk On The Wild Side en Perfect Day.

Hier het lijstje van Lou Reed & VU. En hier nog meer info over Lou Reed en Velvet Underground. 

Toch is het verhaal daar nog niet mee klaar. Zoals gezegd, het thema buren. Op 6 oktober gaan Evy, Sandra en ik naar Buurman en Buurman gaan naar de maan in het Stadstheater Zoetermeer. Met daarin deze hilarische bewerking van David Bowie’s Space Oddity. En aan het einde nog een andere prachtige tegeltjeswijsheid Een goede buurman is beter dan een verre vriend.

Hier in het Zoetermeerse is Renée al jaren mijn buurvrouw. Als ze net naast ons komt wonen, gaat het gesprek over in bandjes spelen. Ja, dat doet mijn zoon Robin ook. Pas later valt het kwartje. Robin Berlijn, de gitarist van de laatste bezetting van naar mijn idee een van de beste bands die Nederland ooit heeft voortgebracht: The Fatal Flowers. Robin heeft op dat moment nog een relatie met Ellen ten Damme. Speelt ook in haar band. Ellen is dus eigenlijk ook een soort buurmeisje van me. Ja, ik weet het, je moet het ruim zien… En op 8 oktober staat Ellen toevallig in het Stadstheater in Zoetermeer met haar nieuwe show Barock. Renée belt op of ik zin heb om mee te gaan naar die show. Dat durf ik wel. En word nog verrast als Ellen een fraaie jazzy bewerking van I Was Made For Lovin’ You, de grootste hit van KISS uitserveert en later in de show nog een keer een veel meer rockende versie van hetzelfde nummer. Dus ook maar een lijstje Ellen ten Damme gemaakt.

Hier staat het lijstje van Ellen ten Damme en hier staat nog meer info over deze Dame. 

OK, maar dan is het nog steeds niet helemaal rond. Dat wordt het pas als ik me realiseer dat de eerste (en enige) plaat van Robin met The Fatal Flowers is geproduceerd door die eerdergenoemde voormalig David Bowie gitarist Mick Ronson. Dus vooruit, dan ook nog maar een lijstje Mick Ronson met zijn meest in het oog springende producties en andere samenwerkingen.

Hier staat het lijstje van Mick Ronson en hier staat nog meer info over Mick. 

Ellen speelt in haar show ook nog Army Dreamers van Kate Bush. En dat is dan weer de favoriete artiest van dat andere buurmeisje Inge, waarmee dit hele verhaal begonnen is. Drie zussen wonen lang geleden naast me, allemaal fan van Kate Bush. Heel eerlijk gezegd, dat is nooit helemaal overgeslagen op mij. Maar ik ben de beroerdste niet en een lijstje is dan wel het minste dat ik kan doen.

Hier staat het lijstje van Kate, met wellicht voor echte fans toch nog een verrassing en hier staat nog meer info over Kate Bush.

Voorlopig kunnen jullie weer even vooruit.

Ga ervan genieten

Details

Geschreven door: Bert

Categorie: Uncategorised

Gepubliceerd: 03 juni 2026

Hits: 27

Op het afgelopen Ribs And Blues festival zie ik naast de eerdergenoemde helden met veel dienstjaren, ook nog wat relatief jongere bands. Het Canadese Bywater Call is er daar een van. De Amerikaanse zanger en gitarist Israel Nash treedt ook op tijdens Ribs And Blues, maar ik skip dat optreden, want heb ook al kaartjes voor zijn show in Lantaren Venster op 27 mei, precies 2 dagen later.

Het zijn artiesten die duidelijk inspiratie halen uit muziek uit de jaren 60, begin jaren 70 van de vorige eeuw. Een periode die de bandleden zelf zeker niet bewust hebben meegemaakt, want Israel Nash is geboren in 1981 en ik schat dat de leden van Bywater Call ongeveer in diezelfde leeftijdscategorie zitten.

Op Woodstock zouden ze niet hebben misstaan in elk geval. Bywater Call doet me vaak denken aan Janis Joplin en Israel Nash vooral aan Neil Young. Voorwaar niet de slechtste artiesten om mee vergeleken te worden.

Het meest recente album van Bywater Call is de liveplaat Sunshine. Voor wat lovende recensies over dat album, lees hier, hier en hier. Op Ribs And Blues is de band ook bijzonder lekker op dreef. Bywater Call staat begin 2027 in het Paard Den Haag. Ik denk daar maar eens kaartjes voor te gaan halen. Want het optreden smaakt absoluut naar meer.

Israel Nash is een held die ik nog niet eerder heb ontdekt. Best vreemd, in Nederland is hij met regelmaat te zien en sterker nog, zijn eerste twee platen komen zelfs uit bij een Nederlands platenlabel Continental Records Services. Toch is er verder maar weinig Nederlands aan deze Amerikaan. Zijn derde en meest succesvolle plaat heet Rain Plans, die plaat komt uit in 2013 bij Loose Music. Israel Nash neemt nadien nog een aantal albums op voor verschillende labels.

Hij is in 2024 op tournee voor zijn dan meest recente album Ozarker, maar ineens breekt Israel de tour af, trekt zich terug van social media, brengt geen nieuwe muziek meer uit en komt pas eind 2025 weer in de lucht. Met een plan voor 2026: het uitbrengen van 3 albums in 1 jaar. Een tienjarig jubileum editie van Rain Plans (tel maar na, dat klopt niet helemaal), het inmiddels verschenen instrumentale album Moods (met zijn vaste begeleider, pedalsteel gitarist en toetsenist Eric Swanson als duet partner) èn een herinterpretatie van Sweetheart Of The Rodeo, het legendarische countryrock album van The Byrds, hun eerste samenwerking met countryrock held Gram Parsons.

Het optreden in Lantaren Venster verloopt ongeveer net als de avond ervoor in Tivoli Vredenburg, lees de recensies hier en hier. Israel Nash is inmiddels weer vertrokken naar de VS, maar komt hij weer een keer deze kant op, dan ben ik daar zeker bij.

In de Spotify lijstjes van Bywater Call en Israel Nash een selectie van de muziek die momenteel van ze op Spotify te vinden is.

O ja, waarom Sweethearts of the Rodeo. Dat zit zo. The Byrds nemen Sweetheart Of The Rodeo op als de band ietwat in zak en as zit. De psychedelische toer die ze tot dan toe hebben ingeslagen slaat niet lekker aan. David Crosby is inmiddels uit de band. Die gaat spelen met Stephen Stills. En korte tijd daarna met Graham Nash (geen familie van Israel). Als laatste lid van de nieuwe band, komt de Canadees Neil Young erbij. Als Crosby, Stills, Nash & Young spelen ze op Woodstock. De bandleden maken veel ruzie en komen weer bij elkaar, etc etc. In 1970 verschijnt het eerste soloalbum van Stephen Stills. Met daarop de single Love The One You're With. Dat nummer hoor je Bywater Call spelen op dat Sunshine live album. En Israel Nash brengt binnenkort een nieuwe blik op Sweetheart Of The Rodeo uit. Tijdens het concert speelt hij in de toegift een akoestische versie van het bekendste nummer van de plaat You Ain't Goin' Nowhere. Maar op dezelfde plaat staat bijvoorbeeld het minder bekende Blue Canadian Rockies, wat op zich ook een prima omschrijving is voor Bywater Call. In mijn beleving klopt het en is de cirkel weer eens rond...

Ga ervan genieten

Details

Geschreven door: Bert

Categorie: Uncategorised

Gepubliceerd: 30 mei 2026

Hits: 39

Morgen wordt Ome Jaap 75. Ik heb al vaak geschreven over de enorme invloed van zijn platencollectie op mijn eigen muzieksmaak. In 1981 krijg ik van Jaap ook nog eens vrijwel zijn hele stereo-installatie. Best stoer voor een dan nog maar 10 jaar jong Bertje. Ik hoef alleen nog maar een cassettedeck erbij te kopen en ben dan helemaal klaar voor mijn “teepjesperiode”. 

In deze Spotify lijst stel ik 75 artiesten voor die ik heb leren kennen via de platencollectie van Ome Jaap, maar waarvan ik mezelf niet snel een lijstje zie maken. Er zijn natuurlijk nog veel meer artiesten uit dezelfde platenkast gekomen die al wel een lijstje hebben of waarvan een lijstje op mijn to do list – eh lijstje – staat. Maar sowieso: de belangrijkste artiesten ter wereld wat Jaap zelf betreft zijn The Beatles en dan vooral Paul McCartney.

Afgelopen jaar heb ik Jaap daarom maar het o zo toepasselijke boek De Platenkast van Paul McCartney van Yorick van Norden gegeven voor zijn verjaardag. Yorick is precies 15 jaar jonger dan ondergetekende en heeft een klein dingetje met The Beatles. Hij heeft ook een podcast over diezelfde Platenkast van Paul McCartney en weer iemand anders heeft een Spotify playlist gemaakt met 1 liedje van elk album uit het boek, ook een respectabel klusje. Met de verhalen uit dat Platenkast boek heeft Yorick vorig jaar een theatertour gedaan en dit jaar doet hij met een vergelijkbaar onderwerp, de Abbey Road studio’s, opnieuw de theaters aan.

Een Spotify lijstje van The Beatles met een verhaaltje heb ik al eens eerder gemaakt:

Grote helden van mijn ome Jaap, daardoor ook al snel mee kennisgemaakt. Niet direct met de grootste hits, want de eerste Beatles nummers die ik me herinner zijn When I’m 64 en Honey Pie. Ook mijn eerste zelfgekochte Beatles plaat Rock & Roll Music Vol. 2 bevat maar weinig echte Top 40 hits van die mannen. Vandaar dat deze Verrukkelijke 50 net even anders klinkt dan je mogelijk verwacht. Er staan redelijk wat obscure nummers in, zoals Hey bulldog, I’m down, Savoy truffle en One after 909. Terwijl een heel stel veel grotere hits ontbreekt. Het is even niet anders...

Ik kan heel veel over The Beatles vertellen, maar of dat echt veel nieuws bevat, vraag ik me dan weer af. Dit is misschien nog wel een aardige: Savoy Truffle is een nummer dat George Harrison schrijft voor zijn vriend Eric Clapton. Laatsgenoemde is dol op chocolaatjes van Mackintosh, die komen in een Good News box. Al die chocolaatjes hebben exotische namen en Clapton heeft -door zijn zoetverslaving- een slecht gebit op dat moment. Heeft daardoor een abonnement bij de tandarts. Gezondheidsfreak George Harrison besluit dit nummer te schrijven om zijn vriend een beetje op luidieke manier te waarschuwen. So you have to have them all pulled out after the Savoy Truffle. Tja, dan was ie dus al zijn tanden kwijt. Dit is overigens wel Claptons meest onschuldige verslaving…

Mijn allereerste single is ook Beatles gerelateerd. Mull of Kintyre van Paul McCartney & The Wings. Een single met een grote hobbel erin. Die hobbel probeer ik glad te strijken door de single onder een stapel zware boeken te leggen. Het helpt geloof ik iets, maar de doedelzakken aan het eind zwabberen in mijn herinnering altijd een beetje.

In mijn bands niet veel van The Beatles gespeeld. Come Together en Drive My Car zijn de enige nummers die ik weleens heb gespeeld.

Ga maar lekker genieten van 50x Beatles, maar dan even anders.

It's getting better all the time! 😄

Wat ik toen niet heb verteld: ik ben in 1989 niet met Ome Jaap naar het concert van Paul McCartney in Ahoy Rotterdam geweest. Mijn zus (The Lovely) Linda is dan wel mee en uit de verhalen achteraf en een blik op de setlist van dat concert, blijkt dat ik toch wel het nodige heb gemist. Nou ja, nix aan te doen. Keuzes tot je er gek van wordt… 

Ik heb maar wel een Spotify lijstje gemaakt met mijn favorieten uit de carrière van Paul McCartney nà de split van The Beatles. Want ja, ook daar is nog genoeg leuks te ontdekken. Een paar maanden geleden is de documentaire Man On The Run verschenen, een terugblik op de start van McCartney's solocarrière en de opkomst en ondergang van The Wings. Mooie film.

Ga ervan genieten en Jaap alvast van harte op je jubileum!